| |
| Author |
Message |
Kyvwr
Site Admin
Joined: 03 Oct 2006
Posts: 530
Location: Αθήναι
|
 Posted:
Sat Oct 07, 2006 9:33 pm |
  |
HP Lovecraft - Το πλάσμα στο κατώφλι
Είν' αλήθεια ότι πυροβόλησα έξι φορές στο κεφάλι τον καλύτερο φίλο μου. Ελπίζω όμως ν' αποδείξω μ' αυτήν εδώ την κατάθεση ότι δεν είμαι ο δολοφόνος του. Στην αρχή θα με πούνε τρελό, πιο τρελό απ' τον άνθρωπο που πυροβόλησα στο κελί του στο ψυχιατρείο του 'Αρκαμ. Αργότερα, μερικοί απ' τους αναγνώστες μου θα ζυγίσουν κάθε αναφορά μου, θα τη συσχετίσουν με τα γνωστά γεγονότα και θα κατανοήσουν ότι δεν μπορούσα να κάνω διαφορετικά, όταν αντίκρισα αυτή τη φρίκη, εκείνο το πλάσμα στο κατώφλι μου.
Μέχρι τότε, το μόνο που συνάντησα στα παράξενα γεγονότα που ήμουν αναμειγμένος, ήταν ο παραλογισμός.
Ακόμη και τώρα αναρωτιέμαι μήπως πήρα λάθος δρόμο ή μήπως τελικά δεν είμαι τρελός. Δεν ξέρω, άλλοι όμως λένε περίεργα πράγματα για τον 'Εντουαρντ και την 'Ειζεναθ Ντέρμπι. Ακόμη και η αργοκίνητη αστυνομία αδυνατεί να εξηγήσει αυτή την τρομερή τελέυταία επίσκεψη. Προσπάθησαν, χωρίς πειστικότητα, να κατασκευάσουν μια θεωρία για μια άσκημη φάρσα ή απειλή απ' τους διωγμένους υπηρέτες. Κατά βάθος ομως, ξέρουν ότι η αλήθεια είναι πολύ πιο απίστευτη και τρομερή. Και γι' αυτό ισχυρίζομαι ότι δε δολοφόνησα τον 'Εντουαρντ Ντέρμπι. Μάλλον πήρα εκδίκηση για χάρη του, και κάνοντας κάτι τέτοιο, λύτρωσα τη γη απο μια φρίκη, που αν συνέχιζε να υφίσταται, θα είχε πλημμυρίσει με ασύλληπτο τρόμο ολόκληρη την ανθρωπότητα. Υπάρχουν σκοτεινές περιοχές πολύ κοντά στα μονοπάτια της καθημερινής μας ζωής πότε πότε κάποια ψυχή, ποτισμένη απ' το κακό, περνά από κει. 'Οταν συμβαίνει αυτό, o άνθρωπος που γνωρίζει κάτι τέτοιο, πρέπει να χτυπήσει αδιαφορώντας για τις συνέπειες.
Γνώριζα τον 'Εντουαρντ Πίκμαν Ντέρμπι σ' όλη μου τη ζωή. 'Ηταν οχτώ χρόνια μικρότερος από μένα, αλλά το μυαλό του είχε μια πρώιμη ανάπτυξη, έτσι που από τότε που εκείνος ήταν οχτώ χρονών κι εγώ δεκάξι είχαμε κοινά ενδιαφέροντα. Ως μαθητής ήταν το πιο εκπληκτικό παιδί φαινόμενο που είχα δει ποτέ μου. Εφτά χρονών έγραφε κάτι σκοτεινούς, φανταστικούς, σχεδόν νοσηρούς στίχους που προκαλούσαν έκπληξη στους δασκάλους του. Η πρόωρη ανάπτυξή τον ίσως να οφειλόταν στα μαθήματα που έκανε στο σπίτι του και στην απομόνωσή του. 'Ηταν μοναχοπαίδι, χαϊδεμένο και φιλάσθενο, κι αυτό ανησυχούσε τους γονείς του, γιατί κι οι ίδιοι είχαν κάποιο πρόβλημα με την υγεία τους, κι αυτός ήταν ο λόγος που τους ανάγκαζε να μην τον αποχωρίζονται. Ποτέ δεν τον άφηναν να βγει έξω χωρίς τη νοσοκόμα του και σπάνια είχε την ευκαιρία να παίξει ελεύθερα και ξένοιαστα με άλλα παιδιά. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ολ' αυτά καλλιέργησαν μια παράξενη, όλο εσωστρέφεια, κλειστή ζωή στο παιδί, με μοναδική του διέξοδο προς την ελευθερία τη φαντασία.
'Οπως και να 'χει το πράγμα, η εφηβική του μόρφωση ήταν τεράστια και παράδοξη, τα γραφτά του τέτοια που με αιχμαλώτιζαν κι ας ήμουν μεγαλύτερός του. Αυτή περίπου την εποχή είχα αρχίσει να ενδιαφέρομαι για τις παράξενες μορφές της τέχνης. Βρήκα λοιπόν, σ' αυτό το μικρό παιδί κάτι σπάνιο, ένα συγγενικό πνεύμα. Πίσω απ' την αγάπη που μας ένωνε για τις σκιές και τα θαύματα, υπή ρχε ένα κοινδ στοιχείο. Κι αυτό χωρίς αμφιβολία ήταν η αρχαία, παρακμασμένη πόλη που ζούσαμε και που μας γεννούσε ένα αδιόρατο συναίσΘημα φόβου: το καταραμένο από μάγισσες και στοιχειωμένο από θρύλους 'Αρκαμ, που οι μπερδεμένοι δρόμοι του, τα σπίτια με τις κυρτές σκεπές και τα σκουριασμένα γεωργιανά κιγκλιδώματα στρέφουν το βλέμμα τους πίσω στους αιώνες, έτσι όπως στέκονται πλάι στο ποτάμι, το Μισκατονικ, που κυλά μουρμουρίζοντας σιωπηλά.
Με τον καιρό άρχισα ν' ασχολούμαι με την αρχιτεκτονική κι εγκατέλειψα το σχέδιό μου να εικονογραφήσω ένα βιβλίο με δαιμονικά ποιήματα του 'Εντουαρντ, παρόλο που η φιλία μας παράμενε ίδια. Το παράξενο πνεύμα του νεαρού Ντέρμπι αναπτυσσόταν εντυπωσιακά. Δεκαοχτώ χρονών δημοσίευσε μια συλλογή από εφιαλτικά λυρικά ποιήματα με τίτλο, Αζαθώθ και άλλες φρίκες. 'Οταν εκδοΘηκε, δημιούργησε πραγματική αίσθηση. Διατηρούσε ταχτική αλληλογραφία με τον πασίγνωστο μποντλερικό ποιητή Τζάστιν Τζέφρι, που έγραψε το Ανθρωποι του Μονόλιθου και πέθανε το 1926 ουρλιάζοντας σ' ένα φρενοκομείο όταν γύρισε από ένα ταξίδι του σ' ένα απαίσιο χωριο της Ουγγαρίας που όλοι το απόφευγαν. Ωστόσο, o Ντέρμπι ήταν ανίκανος να διαχειριστεί μόνος του τα πρακτικά ζητήματα της ζωής εξαιτίας του ότι ήταν ένας παραχαϊδεμένος. Η υγεία του είχε καλυτερέψει αλλά, συνηθισμένος να εξαρτάται από τους υπερβολικά προστατευτικούς γονείς του, κατέληξε να μην ταξιδεύει ποτέ μόνος του, να μην παίρνει ποτέ ελεύθερες αποφάσεις και ούτε να αναλαμβάνει ποτέ του ευθύνες. Φάνηκε από νωρίς ότι δε θα μπορούσε ν' αντιμετωπίσει έναν αγώνα στον επιχειρησιακό επαγγελματικό τομέα. Αλλά η περιουσία της οικογένειας ήταν τόσο μεγάλη, ώστε δε θα υπήρχε πρόβλημα.
Τα χρόνια περνούσαν, γινόταν άντρας, αλλά συνέχιζε να διατηρεί μια ψευδαίσθηση παιδικοτητας. Ξανθός με γαλανά μάτια είχε το ροδαλό πρόσωπο ενός παιδιού. Οι προσπάθειές του όμως ν' αφήσει μουστάκι, δεν ήταν και πολύ πετυχημένες. Η φωνή του ήταν απαλή και ήρεμη κι επειδή δεν είχε γυμναστεί ποτέ, τα χέρια του και τα μάγουλά του είχαν το τρυφερό πάχος ενός παιδιού κι όχι την παχυσαρκία ενός μεσήλικα. 'Ηταν αρκετά ψηλός και είχε όμορφο πρόσωπο. Θα είχε γίνει ένας πετυχημένος δάνδης, αν η σεμνότητά του και η βιβλιομανία του δεν τον είχαν απομονώσει. Κάθε καλοκαίρι, οι γονείς του τον έπαιρναν στην Ευρώπη. Ο Ντέρμπι αφομοίωνε γρήγορα την ευρωπαϊκή σκέψη και έκφραση, αλλά επιφανειακά. Τα ταλέντα του μοιάζαν με του Πόε και τον έστρεφαν όλο και περισσότερο προς το παρακμιακό. Αλλά και άλλες καλλιτεχνικές ευαισθησίες και πόθοι άρχισαν να μισοξυπνούν μέσα του. Κουβεντιάζαμε ατέλειωτα εκείνες τις ημέρες.
Εγώ είχα βγάλει το Χάρβαρντ, είχα κάνει μελέτες στο γραφείο ενός αρχιτέκτονα στη Βοστόνη, είχα παντρευτεί και γύρισα τελικά στο 'Αρκαμ για να εξασκήσω το επάγγελμά μου. Εγκαταστάθηκα στο πατρογονικό μου σπίτι, στην οδό Σάλτονσταλ, μια και ο πατέρας μου είχε εγκατασταθεί στη Φλόριντα για λόγους υγείας. Ο 'Εντουαρντ συνήθιζε να μ' επισκέπτεται σχεδόν κάθε βράδυ. Στο τέλος έφτασα να τον θεωρώ άνθρωπο του σπιτιού μου. Είχε ένα χαρακτηριστικο τρόπο να χτυπά το κουδούνι της πόρτας ή το ρόπτρο, τελικά, αυτό έγινε κάτι σαν σήμα. Κι έτσι, μετά το δείπνο περίμενα πάντα ν' ακούσω τα τρία γνωστά απότομα χτυπήματα, που τα ακολουθούσαν άλλα δύο ύστερα από μια παύση. Εγώ τον επισκεπτόμουν πιο αραιά, και κοιτούσα με ζήλια τους σκοτεινούς τόμους στη βιβλιοθήκη του, που μεγάλωνε συνέχεια.
Ο Ντέρμπι μπήκε στο Πανεπιστήμιο Μισκατόνικ του 'Αρκαμ, επειδή οι γονείς του δεν ήΘελαν να τον αφήσουν να φύγει μακριά τους. 'Ηταν τότε δεκάξι χρονών. Τελείωσε τα μαθήματά του σε τρία χρδνια αριστεύοντας στην αγγλική και γαλλική φιλολογία. Πήρε μεγάλους βαθμούς σ' όλα εκτός από τα μαθηματικά και τις θετικές επιστήμες. Δεν είχε πολλές σχέσεις με τους άλλους σπουδαστές. Ζήλευε όμως τις παρέες των «τολμηρών» και των «μποέμ». Μιμούνταν την επιφανειακά «έξυπνη» γλώσσα τους και τη σαχλή, ειρωνική τους πόζα, αλλά θα 'θελε να 'χε την τόλμη να υιοθετήσει τη συζητήσιμη διαγωγή τους. Τελικά, το μόνο που κατάφερε, ήταν να γίνει ένας σχεδόν φανατικός οπαδός της απόκρυφης, μαγικής γνώσης, για την οποία η βιβλιοθήκη του πανεπιστημίου Μισκατόνικ ήταv και είναι φημισμένη. Στην αρχή ασχολιόταν επιφανειακά με τη φαντασία και το παράξενο, αλλά μετά άρχισε να ψάχνει βαθιά τα ρουνικά σύμβολα και τους γρίφους, κατάλοιπα ενός μυθικού παρελθόντος, που θα μπορούσαν να καθοδηγήσουν ή να μπερδέψουν τους μεταγενέστερους. Διάβαζε πράγματα σαν το τρομαχτικό βιβλίο του Σίμπον, το UNAUSSPXECΣΣLICHEN KULΤΕΝ, του φον Γιουνστ και το απαγορευμένο Νεκρονομικόν, του τρελού 'Αραβα Αμπντούλ Αλχαζρέντ, παρόλο που δεν είπε ποτέ στους γονείς του ότι τα είχε δει. 'Οταν γεννήθηκε ο γιος μου, το μοναδικό μου παιδί, ο 'Εντουαρντ ήταν είκοσι χρονών. Χάρηκε όταν ονόμασα τον νεοφερμένο 'Εντουαρντ Ντέρμπι 'Απτον δίνοντάς του το δικό του όνομα.
Στα είκοσι πέντε του ο 'Εντουαρντ Ντέρμπι ήταν ένας βαθιά μορφωμένος άνθρωπος κι ένας αρκετά γνωστός ποιητής και λάτρης του φανταστικού. Αλλά επειδή δε δημιουργούσε επαφές και ήταν ευβυνόφοβος, η φιλολογική του καθιέρωση είχε καθυστερήσει. Τα κείμενά του έμοιαζαν αντιγραφές και τα χαρακτήριζε μια δόση σχολαστικισμού. 'Ισως ήμουν ο πιο στενός του φίλος. 'Εβρισκα σ' αυτόν μια ανεξάντλητη πηγή από ενδιαφέροντα βεωρητικά θέματα για συζήτηση, κι εκείνος πάλι ζητούσε τη συμβουλή μου για διάφορα ζητήματα, για τα οποία δεν ήθελε να μιλήσει στους γονείς του. Παράμενε εργένης περισσότερο απο σεμνότητα, αδράνεια και προστασία που του πρόσφεραν οι γονείς του, παρά από φυσιολογική προδιάθεση. Κυκλοφορούσε όσο το δυνατό λιγότερο ανάμεσα σε ανθρώπους, και μόνο αν δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς, «για τα μάτια του κόσμου». 'Οταν κηρύχτηκε ο πόλεμος, η υγεία του και η μόνιμη βαριεστημάρα του τον κράτησαν σπίτι. Εγώ πήγα μέχρι το Πλάτσμπουργκ, σε μια στρατιωτική υπηρεσία, αλλά δεν πέρασα ποτέ μου τον Ατλαντικό.
'Ετσι περνούσαν τα χρόνια. Η μητέρα του 'Εντουαρντ πέθανε όταν αυτός ήταν τριάντα τεσσάρων χρονών. Για μήνες έμοιαζε να βασανίζεται από μια παράξενη ψυχική ασθένεια. Ο πατέρας του τον πήρε μαζί του στην Ευρώπη κι έτσι κατάφερε τελικά να ξεπεράσει τη στενοχώρια του χωρίς ψυχικά τραύματα. 'Υστερ' απ' αυτό, έδωσε την εντύπωση ότι τον είχε κυριεύσει μια παράξενη χαρά, σαν να λυτρώθηκε από κάποιον αόρατο δεσμό. 'Αρχισε να συναναστρέφεται τις πιο «μοντέρνες» παρέες του κολεγίου κι ας ήταν τριανταπεντάρης. Είχε παραβρεθεί επίσης και σε ορισμένες έξαλλες ακρότητες. Σε μια περίπτωση πλήρωσε ένα μεγάλο ποσόν ύστερα απο εκβιασμό -τα χρήματα τα δανείστηκε από μένα- για να μη μάθει o πατέρας του ότι βρέθηκε μπλεγμένος σε κάποια ιστορία. Κυκλοφορούσαν διάφορες φήμες σχετικά με τη θεότρελη συντροφιά του Πανεπιστημίου Μισκατόνικ. Μερικές απ' αυτές ήταν έντυπωσιακά απίστευτες. 'Εγινε λόγος ακόμη και για μαύρη μαγεία, αλλά και για ακόμη πιο απίθανα γεγονοτα. |
|
|
     |
|
Kyvwr
Site Admin
Joined: 03 Oct 2006
Posts: 530
Location: Αθήναι
|
| Posted:
Sat Oct 07, 2006 9:34 pm |
|
ιι
Ο 'Εντουαρντ ήταν τριάντα οκτώ χρονών όταν συνάντησε την 'Ειζεναθ Ουέιτ. Εκείνη ήταν τότε γύρω στα είκοσι τρία, υπολογίζω. Παρακολουθούσε μια σειρά ειδικών μαθημάτων πάνω στη Μεσαιωνική Μεταφυσική, στο Μισκατόνικ. Η κόρη ενός φίλου μου την ήξερε από παλιά, απ' τη σχολή Χολ του Κίνγκσπορτ, αλλά ποτέ δεν είχε σχέσεις μαζί της εξαιτίας της παράξενης φήμης της. 'Ηταν μελαχρινή, μικροκαμωμένη και πολύ όμορφη, αν εξαιρέσεις τα πεταχτά μάτια της. Κάτι όμως στην έκφρασή της ανάγκαζε τους πολύ ευαίσθητους να την αποφεύγουν. Αλλά ο βασικός λόγος που υποχρέωνε τον συνηθισμένο άνθρωπο να την αποστρέφέται, ήταν η καταγωγή της και ο τρόπος που μιλούσε. Καταγόταν απ' την οικογένεια Ουέιτ του 'Ινσμουθ. Επί γενεές ολόκληρες σκοτεινοί θρύλοι είχαν συσσωρευτεί για τους κατοίκους του και την ίδια την πόλη, που ήταν μισοεγκαταλειμμένη κι ερειπωμένη. Κυκλοφορούσαν ιστορίες για φριχτές επιμειξίες γύρω στα 1850και για κάποιο «μη ανθρώπινο» στοιχείο στο αίμα των παλιών οικογενειών του ρημαγμένου λιμανιού. Τέτοιες ιστορίες μόνο οι γιάνκηδες του παλιού καιρού μπορούσαν να φανταστούν και να τις διηγούνται προκαλώντας με τον τόνο τους δέος.
'Ενα ακόμη επιβαρυντικό στοιχείο για την 'Ειζεναθ ήταν το γεγονός ότι ήταν κόρη του Εφρέμ Ουέιτ, που την έκανε γέρος πια με μια άγνωστη σύζυγο, η οποία εμφανιζόταν πάντα σκεπασμένη με βέλο. Ο Εφρέμ ζούσε σε ένα ερειπωμένο μέγαρο, στην οδό Ουάσινγκτον του 'Ινσμουθ. 'Οσοι το είχαν δει -οι κάτοικοι του 'Αρκαμ αποφεύγουν όσο τους είναι δυνατό να πηγαϊνουν στο 'Ινσμουθ-, έλεγαν ότι τα παράθυρα της σοφίτας ήταν καρφωμένα με σανίδες κι ότι μερικές φορές τη νύχτα ακούγονταν παράξενοι θόρυβοι. 'Ηταν γνωστό ότι ο γέρος υπήρξε ένας διαβδητος μελετητής μαγείας στην εποχή του. Ο θρύλος βεβαιώνει κατηγορηματικά ότι μπορούσε να προκαλεί ή να κατευνάζει θύελλες στη θάλασσα ανάλογα με το κέφι του. Τον είχα δει μια ή δυο φορές στα νιάτα μου, όταν ερχόταν στο 'Αρκαμ να συμβουλευτεί τα απαγορευμένα βιβλία στη βιβλιοθήκη του πανεπιστημίου. Είχα αντιπαθήσει τη σκυθρωπή, λυκίσια μορφή του με τα μπερδεμένα γκρίζα γένια, που είχαν την απόχρωση του σίδερου. Είχε πεθάνει τρελός κάτω από μάλλον παράξενες συνθήκες, λίγο πριν εισαχθεί η κόρη του στη σχολή Χολ, η διαθήκη όριζε κηδεμόνα της τον πρόεδρο του κολεγίου. Αυτή πάντως είχε ακολουθήσει με πάθος τα ενδιαφέροντα του πατέρα της. Ορισμένες φορές μάλιστα του έμοιαζε εκπληκτικά στο φέρσιμο.
Ο φίλος, του οποίου η κόρη ήταν συμμαθήτρια της 'Ειζεναθ, είπε κι άλλα περίεργα πράγματα, όταν τα νέα για τη γνωριμία του 'Εντουαρντ μ' αυτήν άρχισαν να διαδίδονται. Φαίνεται πως η 'Ειζεναθ παρουσιαζόταν στο σχολείο ως μάγισσα. Και πραγματικά, είχε τη δύναμη να κάνει πράγματα που σου προκαλούσαν απορία. Ισχυριζόταν ότι μπορούσε να δημιουργεί καταιγίδες με κεραυνούς. Αλλά την επιφανειακή της επιτυχία την απόδιναν μάλλον σε κάποια υπερφυσική ικανδτητά της να προβλέπει. 'Ολα τα ζώα την αντιπαθούσαν έντονα και φανερά. Μπορούσε με ορισμένες κινήσεις του δεξιού χεριού της να κάνει οποιοδήποτε σκυλί να ουρλιάξει. Μερικές φορές έκανε επίδειξη γνώσεων και γλωσσών, πολύ παράξενων και εντυπωσιακών για ένα νέο κορίτσι. 'Αλλες φορές πάλι τρόμαζε τους συμμαθητές της στραβοκοιτάζοντάς τους λοξά και περίεργα και κάνοντάς του νοήματα με το μάτι. Κι όλ' αυτά τα έκανε με απαίσια ειρωνεία.
Το πιο ασυνήθιστο όμως ήταν η επιρροή της πάνω σε άλλους. Περιπτώσεις τέτοιες είχαν τεκμηριωθεί απόλυτα. Χωρίς αμφιβολία, είχε το χάρισμα του υπνωτιστή. 'Οταν κοίταζε παράξενα κάποιο συμμαθητή της, συχνά του δημιουργούσε την αίσθηση της ανταλλαγής προσωπικότητας. Δηλαδή, σαν να βρισκόταν αυτός μέσα στο σώμα της μάγισσας και να κοιτούσε τον εαυτό του στην άλλη άκρη του δωματίου, ενώ τα μάτια του άστραφταν φλογισμένα με μιαν αλλόκοτη έκφραση. Πολλές φορές ισχυριζόταν απίθανες εκδοχές για τη φύση της ύπαρξης. 'Ελεγε ότι αυτή ήταν ανεξάρτητη απ' το φυσικό της περίβλημα ή τουλάχιστον απ' τις ζωικές λειτουργίες όπως τις βρίσκουμε στη φύση δηλαδή, ότι η ψυχή μπορούσε να υπάρξει ανεξάρτητα απ' το σώμα. Το μεγάλο της παράπονο πάντως ήταν ότι δε γεννήθηκε άντρας. Πίστευε ότι ο αντρικός εγκέφαλος ήταν προικισμένος με ορισμένες ιδιαίτερες υπερφυσικές δυνάμεις που τον έκαναν ξεχωριστό. Αν είχε έναν αντρικό εγκέφαλο -ισχυριζόταν- θα μπορούσε να είναι όχι μόνο ισάξια με άντρα, αλλά ακόμη και να τον ξεπεράσει στην ικανότητα να επιβάλλεται πάνω στις άγνωστες δυνάμεις.
Ο 'Εντουαρντ συνάντησε την 'Ειζεναθ σε μια συγκέντρωση της «ιντελιγκέντσιας» που έγινε σ' ένα απ' τα δωμάτια των σπουδαστών. Την άλλη μέρα που ήρθε να με δει, δε μιλούσε γα τίποτ' άλλο παρά μόνο γι' αυτό. Την είχε βρει γεμάτη απ' τα ενδιαφέροντα, τη γνώση και την πολυμάθεια που τον απασχολούσαν περισσόερο απ' όα. Κι εκτό απ' αυτά, είχε γοητευτεί πάρα πολύ απ' την εμφάνισή της. Δεν είχα δει ποτέ τη νέα γυναίκα, θυμόμουν μόνο αμυδρά ορισμένες λεπτομέρειές της, αλλά ήξερα ποια ήταν. Το γεγονός ότι ο Ντέρμπι ενθουσιάστηκε τόσο πολύ μαζί της, με δυσαρέστησε, αλλά δεν το σχολίασα για να μην τον απογοητεύσω. Δεν έχει νόημα να φέρνουμε αντιρρήσεις στις έμμονες ιδέες. 'Οπως μου είπε, δε μίλησε γι' αυτήν στον πατέρα του.
Για λίγες εβδομάδες μετά, δεν άκουγα απο τον Ντέρμπι τίποτ' άλλο παρά μονάχα για την 'Ειζεναθ. Οι άλλοι, πρόσεξαν την όψιμη τρυφερότητά του για την 'Ειζεναθ, αν και συμφωνούσαν βέβαια ότι δε φαίνοταν η ηλικία του, αλλά και ότι δεν ήταν ο κατάλληλος συνοδός για την καινούρια θεά του. Είχε κάνει μόνο μια μικρή κοιλίτσα παρά τη νωχέλεια καί την αυτοπεριποίησή του και το προσωπό του διατηρούσε τη φρεσκάδα του. Η 'Ειζεναθ, απ' την άλλη μεριά, είχε πρόωρες ρυτίδες γύρω απ' τα μάτια, χαρακτηριστικό στοιχείο της έντονης θέλησης.
Εκείνη περίπου την εποχή, ο 'Εντουαρντ μου γνώρισε την 'Ειζεναθ. 'Οταν με επισκέφθηκαν, διαπίστωσα αμέσως ότι το ενδιαφέρον του ενός για τον άλλο ήταν αμοιβαίο. Τον κοίταζε συνέχεια σχεδόν σαν αρπαχτικό, και κατάλαβα ότι οι σχέσεις τους είχαν προχωρήσει. Αμέσως μετά με επισκέφθηκε ο γέρος κύριος Ντέρμπι, που πάντα τον θαύμαζα και τον σεβόμουν. Είχε ακούσει τις ιστορίες για τη νέα φιλία του γιου του και κατάφερε να μάθει όλη την αλήθεια απ' «το αγόρι». Ο 'Εντουαρντ σκόπευε να παντρευτεί την 'Ειζεναθ και μάλιστα αναζητούσαν σπίτι στα προάστια. Ο πατέρας, που ήξερε τη μεγάλη επιρροή που είχα συνήΘως πάνω στο παιδί του, αναρωτιόταν αν θα μπορούσα να βοηθήσω να διαλυθεί αυτός ο αταίριαστος δεσμός. Αλλά εγώ εξέφρασα τις αμφιβολίες μου με λύπη. Αυτή τη φορά δεν ήταν θέμα της αδύνατης θέλησης του 'Εντουαρντ, αλλά της ισχυρής θέλησης της γυναίκας. Το αιώνιο παιδί είχε αντικαταστήσει την εξάρτησή του απ' την εικόνα του πατέρα τον με μια καινούρια και ισχυρότερη εικόνα, και πάνω σ' αυτο δεν μπορούσε να γίνει τίποτα.
Ο γάμος τους έγινε ένα μήνα αργότερα, από έναν ειρηνοδίκη, σύμφωνα με την επιθυμία της νύφης. Ο κύριος Ντέρμπι, ύστερα από τη συμβουλή μου, δεν έφερε καμιά αντίρρηση. Στη σύντομη τελετή παρασταθήκαμε αυτός, η γυναίκα μου, ο γιος μας κι εγώ. Οι άλλοι καλεσμένοι ήταν ζωηροί νέοι και νέες απ' το Κολέγιο. Η 'Ειζεναθ είχε αγοράσει το παλιό σπίτι του Κράουνινσιλντ που ήταν στην εξοχή, στο τέρμα της Χάι Στριτ. Πρότεινε να μείνουν εκεί, αφού κάνουν πρώτα ένα σύντομο ταξίδι στο 'Ινσμουθ για να φέρουν τρεις υπηρέτες, μερικά βιβλία και σκεύη του νοικοκυριού. Ο λόγος που η 'Ειζεναθ αποφάσισε την εγκατάστασή τους στο 'Αρκαμ αντί να γυρίσουν στο πατρικό της σπίτι, δεν ήταν ότι το ' κανε για τον 'Εντουαρντ και τον πατέρα του, αλλά γιατί ήθελε να βρίσκεται κοντά στο Κολέγιο και τη Βιβλιοθήκη και το πλήθος των υπερμοντέρνων νέων με τα εξεζητημένα γούστα.
'Οταν ο 'Εντουαρντ ήρθε να με δει μετά το ταξίδι του μέλιτος, μου φάνηκε λίγο αλλαγμένος. Η 'Ειζεναθ τον είχε απαλλάξει απ' το υποτυπώδες μουστάκι, αλλά και από κάτι ακόμη. 'Εδειχνε πολύ πιο σοβαρός και σκεφτικός. Η συνηθισμένη του έκφραση, που τον έκανε να μοιάζει με κακότροπο παιδί, είχε αλλάξει. Τώρα το ύφος του ήταν σχεδόν θλιμμένο. Δεν ήμουν σίγουρος αν αυτή του η αλλαγή μου άρεσε. Βέβαια, για μια στιγμή μου φάνηκε πιο ώριμος από πριν κι ίσως ο γάμος να τον ωφέλησε. Αρκεί, αυτή η αλλαγή που τον πρόσφερε η νέα του εξάρτηση, να του προσφερε παράλληλα και τη δυνατότητα να την ξεπεράσει, όπως έκανε και παλιά, ώστε να γίνει τελικά ένα υπεύθυνο και ανεξάρτητο άτομο. 'Ηρθε μόνος του, γιατί η 'Ειζεναθ ήταν πολύ απασχολημένη. Είχε φέρει πολλά βιβλία και πράγματα από το 'Ινσμουθ -o Ντέρμπι ανατρίχιασε όταν είπε το όνομα-, και τέλειωνε την ταχτοποίηση του σπιτιού στο Κράουνινσιλντ και τους γύρω χώρους του. Το σπίτι της, σ' αυτή την πόλη, ήταν μάλλον απωθητικό, αλλά ορισμένα αντικείμενα του είχαν μάθει κάποτε εκπληκτικά πράγματα. Προόδευε πολύ γρήγορα στον αποκρυφισμό τώρα που είχε την καθοδήγηση της 'Ειζεναθ. Κι ήταν εκείνη που πρότεινε μερικά πολύ τολμηρά και πρωτοποριακά πειράματα που δεν ένιωθε ελεύθερα να μου τα περιγράψει, αλλά είχε εμπιστοσύνη στις δυνάμεις και τις καλές προθέσεις της. Οι τρεις υπηρέτες ήταν πολύ περίεργοι ένα πολύ γερασμένο ζευγάρι πον είχε υπηρετήσει και το γερο-Εφρέμ. Πότε πότε μιλούσαν γι' αυτόν και για την πεθαμένη μητέρα της 'Ειζεναθ πολύ μυστήρια. 'Ηταν ακόμη και μια νέα μελαχρινή γυναίκα με κάπως παραμορφωμένα χαρακτηριστικά, που έμοιαζε ν' αναδίνει μια μυρωδιά ψαριού. |
|
|
|
|
Kyvwr
Site Admin
Joined: 03 Oct 2006
Posts: 530
Location: Αθήναι
|
| Posted:
Sat Oct 07, 2006 9:34 pm |
|
ιιι
Τα δυο πρώτα χρόνια έβλεπα όλο και λιγότερο τον Ντέρμπι. Μερικές φορές περνούσαν και δυο βδομάδες χωρίς ν' ακουστούν τα γνωστά τρία και μετά δύο χτυπήματα στην εξώπορτα. Κι όταν ερχόταν ή όταν, όπως συνέβαινε όλο και πιο ορατά, πήγαινα εγώ, δεν είχε καμιά διάθεση να συζητήσει σοβαρά Θέματα. Μιλούσε επιφυλακτικά για τις απόκρυφες μελέτες του, τις οποίες παλιά συνήθιζε να περιγράφει και να κουβεντιάζει με πολλές λεπτομέρειες. Απόφευγε επίσης να μιλά και για τη γυναίκα του. Εκείνη είχε γεράσει υπερβολικά από τότε που παντρεύτηκαν και μάλιστα σε τέτοιο σημείο που, πράγμα παράξενο, τώρα έδειχνε εκείνη μεγαλύτερη. Το πρόσωπό της είχε αποκτήσει μια αποφασιστική έκφραση που τέτοια δεν είχα συναντήσει ποτέ. Ολόκληρη η όψη της άρχισε να γίνεται αδιόρατα αποκρουστική. Η γυναίκα μου και ο γιος μου το πρόσεξαν όπως κι εγώ. Κι έτσι, σιγά σιγά, όλοι σταματήσαμε να την επισκεπτόμαστε, κάτι για το οποίο, όπως παραδέχτηκε ο 'Εντουαρντ σε μια από τις παιδιάστικες στιγμές του που ξεχνούσε το τακτ, εκείνη ευχαριστήθηκε. Κατά καιρούς, η οικογένεια Ντέρμπι έκανε μακρινά ταξίδια, υποτίθεται στην Ευρώπη, παρόλο που ο 'Εντουαρντ άφηνε να εννοηθεί ότι πήγαιναν και σε άλλα πιο μυστηριώδη μέρη.
Μετά τον πρώτο χρόνο οι άνθρωποι άρχισαν να κουβεντιάζουν την αλλαγή του 'Εντουαρντ. Λόγια του αέρα, γιατί η αλλαγή ήταν καθαρά ψυχολογική, υπήρχαν όμως μερικά ενδιαφέροντα στοιχεία. Πότε πότε έβλεπαν τον 'Εντουαρντ να φέρεται και να κάνει πράγματα τελείως ασυμβίβαστα με τη συνηθισμένη του νωθρότητα. Για παράδειγμα, παρόλο που τον παλιό καιρό δεν μπορούσε να οδηγήσει αυτοκίνητο, τώρα, καμιά φορά, τον έβλεπαν να ξεπετάγεται έξω απ' τον παλιό αυτοκινητόδρομο του Κράουνινσιλντ με τη δυνατή Πακάρ της 'Ειζεναθ, να την οδηγεί με δεξιοτεχνία και με μια αποφασιστικότητα εντελώς ξένη με τη ράθυμη φύση του. Σε τέτοιες περιπτώσεις έδινε την εντύπωση ότι μόλις είχε γυρίσει από ταξίδι ή ότι ξεκινούσε για κάτι τέτοιο, αλλά τι είδους ταξίδι κανένας δεν μπορούσε να φανταστεί, παρόλο που έπαιρνε πάντα το δρόμο για το 'Ινσμουθ.
Κατά έναν παράξενο τρόπο, οι μεταμορφώσεις του δεν άρεσαν σε κανένα. Ο κοσμος έλεγε πως έμοιαζε πάρα πολύ με τη γυναίκα του ή με τον ίδιο το γερο-Εφρέμ Ουέιτ αυτές τις στιγμές ή μπορεί αυτές οι στιγμές να φαίνονταν αφύσικες, γιατί ήταν τόσο σπάνιες. Μερικές φορές, κι αφού είχε φύγει σε μια τέτοια κατάσταση, γύριζε ξαπλωμένος αδιάφορα στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου. Τώρα το οδηγούσε ένας σοφέρ ή μηχανικός, που ήταν φανερό οτι είχε προσληφθεί γι' αυτή τη δουλειά. Πάντως, όσον καιρό κράτησαν οι επισκέψεις του -που ολοένα και αραίωναν- σε φίλους, και σε μένα βέβαια, πρέπει να παραδεχτώ, η όψη του θύμιζε την παλιά αναποφασιστικότητα. Μάλιστα, η παλιά χαρακτηριστική του ανευθυνότητα και παιδικότητα ήταν τώρα πιο τονισμένες από ότι πριν. Ενώ το πρόσωπο της 'Ειζεναθ γερνούσε, το πρόσωπο του 'Εντουαρντ, εκτός απ' αυτές τις εξαιρετικές περιπτώσεις, στην πραγματικότητα ηρεμούσε τοσο που τον έκανε να μοιάζει υπερβολικά ανώριμος. Κάποιες άλλες στιγμές, όμως, μια έκφραση θλίψης ή μια έκφραση που έδειχνε οτι τον βασάνιζε κάποια κρυφή γνώση, περνούσε σαν αστραπή από το πρόσωπό του. Αληθινά, ήταν κάτι που σε προβλημάτιζε πολύ. Στο μεταξύ, το ζευγάρι σχεδόν εξαφανίστηκε απ' το χαρούμενο κύκλο του Κολεγίου. Ακούστηκε ότι αυτό δεν έγινε επειδή το θέλησαν οι ίδιοι, αλλά γιατί κάτι σχετικό με τις τωρινές τους μελέτες τρόμαξε ακόμη και τους πιο θαρραλέους απ' τους άλλους αμοραλιστές.
Τρία χρόνια μετά το γάμο του ο 'Εντοναρντ άρχισε να μου υπαινίσσεται ξεκάθαρα για κάποιο φόβο ή ανησυχία του. Του ξέφυγαν ορισμένα λόγια ότι τα «πράγματα είχαν προχωρήσει πάρα πολύ». Μίλησε, αλλά αόριστα, για την ανάγκη «να ξανακερδίσει την ταυτότητά του». Στην αρχή δεν έδωσα σημασία σ' αυτές τις νύξεις, αλλά με τον καιρό άρχισα να τον ρωτάω με κάποια επιφυλακτικότητα. Θυμόμουν τι είχε πει η κόρη του φίλου μου σχετικά με την υπνωτιστική επιρροή της 'Ειζεναθ πάνω στ' άλλα κορίτσια του σχολείου. Θυμόμουν τις περιπτώσεις που ορισμένοι σπουδαστές φαντάστηκαν ότι μέσα απ' το σώμα της κοίταζαν τον εαυτό τους στην άλλη άκρη του δωματίου.
Δέχτηκε τις ερωτήσεις που του έκανα με φόβο αλλά και, με ευγνωμοσύνη και μια φορά μουρμούρισε κάτι για το οποίο έκανε μια σοβαρή συζήτηση μαζί μου αργότερα. Εκείνη την εποχή περίπου, ο γέρος κύριος Ντέρμπτ πέθανε. Αργότερα θα ευχαριστούσα τον Θεό γι' αυτό. Ο 'Εντουαρντ ταράχτηκε πολύ, αλλά οπωσδήποτε το γεγονός δεν τον τραυμάτισε τόσο ώστε να τον αποδιοργανώσει. 'Εβλεπε παλό λίγο τον πατέρα του από τότε που παντρεύτηκε, γιατί η 'Ειζεναθ με την παρονσία της απορροφούσε όλη τη ζωτικότητα του οικογενειακού δεσμού. Μερικοί αχολίασαν ότι αντιμετώπισε ψυχρά αυτή την απώλεια, συνδέοντας ίσως το γεγονός μ' αυτές τις περίεργες ψυχικές εκρήξεις ενεργητικότητας, οι οποίες, από τότε που αυξήθηκαν, είχαν αρχίσει να δημιουργούν περιστατικά όπως αυτά με το αυτοκίνητο. Τώρα ήΘελε να μετακομίσονν στο παλιό οικογενειακό του μέγαρο, αλλά η 'Ειζεναθ επέμεινε να μείνονν στο σπίτι του Κράοννινσιλντ, που είχε βολευτεί.
Μετά από λίγον καιρό η γυναίκα μου άκονσε κάτι παράξενο από μια φίλη. 'Ηταν μια από τις λίγες που δεν είχαν εγκαταλείψει τους Ντέρμπι. Είχε βγει έξω και πήγαινε να τους επισκεφθεί. Προς το τέλος της Χάι Στριτ είδε ξαφνικά ένα αυτοκίνητο να πετάγεται απότομα. Στο τιμόνι καθόταν ο 'Εντουαρντ. Το πρόσωπό του είχε μια παράξενη αυτοπεποίθηση και κάτι το σχεδόν σαρκαστικό. Χτύπησε το κουδούνι και η αποκρουστική υπηρέτρια την πληροφόρησε ότι και η 'ΕιζεναΘ έλειπε. Αλλά φείιγοντας γύρισε τυχαία και κοίταξε προς το σπίτι. Κι εκεί, σ' ένα απ' τα παράθυρα της βιβλιοθήκης τον 'Εντουαρντ. για μια στιγμή, είδε ένα πρόσωπο που τραβήχτηκε γρήγορα. Το πρόσωπο αυτό είχε μια έκφραση απέραντον πόνου, ήττας, βαθιάς οδύνης και απογοήτευσης. 'Ηταν, παρόλο που φαίνεται απίστευτο αν σκεφτεί κανείς τη συνηθισμένη της υπεροψία, το πρόσωπο της 'Ειζεναθ. Κι όμως, η επισκέπτρια έπαιρνε όρκο ότι τα λυπημένα, πικραμένα μάτια αυτού τον προσώπου που κοίταζαν εκείνη τη στιγμή, ήταν του φτωχού 'Εντοναρντ.
Οι επισκέψεις τον 'Εντουαρντ άρχισαν να γίνονται τώρα πιο συχνές και πότε πότε οι υπαινιγμοί του πιο σνγκεκριμένοι. Αυτά. που έλεγε, ήταν απίστεωτα ακόμη και για το πανάρχαιο, το στοιχειωμένο από θρύλους 'Αρκαμ. Μιλούσε όμως γι' αυτές τις σκοτεινές γνώσεις με μια τέτοια ειλικρίνεια και πειστικότητα, που σ' έκανε να φοβάσαι ότι δεν ήταν και πολύ στα καλά του. Μιλούσε για τρομερές συναντήσεις σε ερημικούς τόπους, για κυκλώπεια τείχη, που βρίσκονταν στην καρδιά της Πολιτείας τον Μέιν και στα δάση της, για σκάλες, που τα μεγάλα σκαλοπάτια τονς κατέβαζαν σε αβύσσους γεμάτες σκοτεινά μυστικά, για πολύπλοκες «γωνίες», που οδηγούσαν μέσα από αόρατα περάσματα σε άλλες περιοχές χώρου και χρόνου, για φρικαλέες ανταλλαγές προσωπικότητας, που μόνο χάρη σ' αυτές μπορούσες να εξερευνήσεις μακρινά και απαγορευμένα μέρη σε άλλους κόσμους και σε άλλα χωροχρονικά συνεχή. Πότε πότε, για ν' αποδείξει τους παρανοϊκούς ισχυρισμούς του, μου έδειχνε αντικείμενα που μου προκαλούσαν κατάπληξη και αποστροφή' αντικείμενα με απροσδιόριστα χρώματα, κατασκευασμένα από υλικά άγνωστα στη γη, που κανείς δεν είχε συναντήσει ποτέ ούτε είχε ακούσει να μιλούν γι' αυτά και που σε προβλημάτιζαω το ίδιο και οι κατασκενές, που οι απίθανες καμπυλες και επιφάνειές τους δεν εξυπη ρετούσαν σε τίποτα και υπονοούσαν κάποια εξώκοσμη γεωμετρία. Αντά τα πράγματα, έλεγε, έρχονταν «απ' έξω» και η γυναίκα του ήξερε πώς να τα προμηθεύεται. Μερικές φορές, αλλά πάντα με τρομαγμένα, διφορούμενα ψιθυρίσματα, έκανε παράξενους συλλογισμούς για τον γερο-Εφρέμ Ονέιτ, που τον είχε δει τυχαία στη βιβλιοθήκη του πανεπιστημίου παλιά. Αυτές οι σκέψεις δεν ήταν ποτέ συγκεκριμένες, αλλά άφηναν να πλανιέται ένα φριχτό ερώτημα, ο γερο-μάγος ήταν πραγματικά νεκρός πνευματικά όπως και σωματικά;
Κατά καιρούς, ο Ντέρμπι σταματούσε απότομα τις αποκαλύψεις του και τότε αναρωτιόμουν μήπως η 'Ειζεναθ είχε τη δυνατότητα να «ακούει» τα λόγια του από μακριά και να τον σταματά χρησιμοποιώντας τηλεπαθητικό υπνωτισμό, δηλαδή κάποια δύναμη ανάλογη μ' αυτή που χρησιμοποιούσε στο σχολείο για να εντυπωσιάσει. Είναι βέβαιο πως αυτή υποψιαζόταν ότι πρέπει να μου είχε πει διάφορα πράγματα, γιατί στις επόμενες εβδομάδες προσπάθησε με λόγια και με την ανεξήγητη δύναμη που εξασκούσαν οι περίεργες ματιές της, να τον κάνει να σταματήσει να ' ρχεται σε μένα. Τώρα τα κατάφερνε με δυσκολία, γιατί παρο που προφασιζόταν ότι πήγαινε κάπου αλλού, κάποια αόρατη δύναμη εμπόδιζε τις κινήσεις του γενικά ή τον έκανε να ξεχνά πού πήγαινε για ένα σύντομο χρονικό διάστημα. Ερχόταν συνήθως όταν η 'Ειζεναθ έλειπε μακριά, υμακριά απ' το ίδιο της το σώμα», όπως το προσδιόρισε παράξενα κάποια φορά. Αργότερα, εκείνη το μάθαινε -οι υπηρέτες παρακολουθούσαν όλες τις κινήσεις του- αλλά ήταν φανερό ότι απόφευγε να κάνει κάτι που δε τη συνέφερε. |
|
|
|
|
Kyvwr
Site Admin
Joined: 03 Oct 2006
Posts: 530
Location: Αθήναι
|
| Posted:
Sat Oct 07, 2006 9:35 pm |
|
IV
Ο Ντέρμπι είχε κλείσει περισσότερο από τρία χρόνια γάμου, όταν έλαβα το τηλεγράφημά του από την Πολιτεία του Μέιν, εκείνη την αυγουστιάτικη μέρα. Είχα να τον δω πάνω από δυο μήνες, αλλά είχα ακούσει ότι βρισκόταν μακριά «για δουλειές». Υποτίθεται ότι η 'Ειζεναθ ήταν μαζί του, παρολο που οι διαδόσεις έλεγαν ότι κάποιος υπήρχε στο πάνω πάτωμα του σπιτιού, πίσω απ' τα παράθυρα με τις διπλές κουρτίνες. Είχαν δει τα ψώνια που έκαναν οι υπηρέτες. Και να, που τώρα ο αστυνομικός διευθυντής του Τσίζουνκουκ μου είχε στείλει αυτό το τηλεγράφημα για τον τρελό που βγήκε παραπατώντας απ' τα δάση. Σερνόταν μέσα στη λάσπη, παραληρούσε λέγοντας ασυνάρτητα πράγματα και ούρλιαζε τ' όνομά του ζητώντας βοήθεια. 'Ηταν ο 'Εντοναρντ που με δυσκολία μπόρεσε να θυμηθεί τ' όνομά του και τη διεύθυνσή του.
Το Τσίζουνκουκ είναι κοντά στη μεγαλύτερη και λιγότερο εξερευνημένη δασική περιοχή, στην Πολιτεία του Μέιν. 'Ετσι, χρειάστηκε να οδηγήσω γρήγορα μια ολόκληρη μέρα περνώντας μέσα από άγρια και απρόσιτα τοπία για να φτάσω εκεί πέρα με το αυτοκίνητο. Βρήκα τον Ντέρμπι στο δωμάτιο ενός αγροκτήματος της πόλης να παραπαίει ανάμεσα στην τρέλα και την κατάθλιψη. Με γνώρισε αμέσως κι άρχισε να ξεχύνει προς το μέρος μου ένα χείμαρρο από σχεδον ασυνάρτητα και χωρίς νόημα λόγια:
-Νταν, για όνομα του Θεού! Το πηγάδι με τα σαγγόΘ! 'Εξι χιλιάδες σκαλοπάτια κάτω... Η Τελική φρικαλεότητα!... Ποτέ δε θα την άφηνα να με πάει εκεί, και ξαφνικά διαπίστωσα ότι ο εαυτός μου ήταν εκεί. 'Ια! Σουμπ ΝιγκουράΘ! Η Μορφή πάνω στο βωμό σηκώθηκε όρθια. Γύρω υπήρχαν πεντακόσιοι που ούρλιαζαν... Το Πλάσμα με την Κουκούλα βέλαξε «Καμόγκ! Καμόγκ!» Αυτό ήταν το όνομα του γερο-Εφρέμ στη Συνάθροιση των Μάγων! Βρισκόμουν εκεί, εκεί που υποσχέθηκε ότι δε θα με πήγαινε ποτέ. Πριν από ένα λεπτό ήμουν κλειδωμένος στη βιβλιοθήκη μου και ξαφνικά βρέθηκα εκεί, αυτή είχε πάει εκεί με τυ σώμα μου... Στον τόπο της έσχατης βλασφημίας, στο ανίερο πηγάδι απ' όπου αρχίζει το μαύρο βασίλειο και που ο φρουρος 'φυλά την πύλη... Είδα ένα σαγγόθ... 'Αλλαζε σχήμα... Δεν μπορώ να το αντέξω... Θα τη σκοτώσω, αν ποτέ με ξαναστείλει εκεί... Θα σκοτώσω αυτή την οντοτητα... Αυτήν, αυτόν, αυτό... Θα το σκοτώσω με τα ίδια μου τα χέρια!
Μου πήρε μια ώρα για να τον ησυχάσω. Στο τέλος ηρέμησε.
Την άλλη μέρα, του αγόρασα απ' το χωριό καθωσπρέπει ρούχα και ξεκινήσαμε μαζί για το 'Αρκαμ. H υστερική του μανία είχε περάσει. Τώρα παράμενε σιωπηλός, παρόλο που άρχισε να μουρμουρίζει κάτι ακατανόητο για τον εαυτό του όταν το αυτοκίνητο περνούσε μέσα απ' την Αουγκούστα, λες και η όψη της πόλης του ξυπνούσε άσχημες αναμνήσεις. 'Ηταν φανερό ότι δεν ήθελε να πάει σπίτι του και έχοντας υπόψη μου τις απίθανες φαντασιώσεις του για τη γυναίκα του, φαντασιώσεις που προέρχονταν χωρίς αμφιβολία από κάποια εμπειρία υπνωτισμού που τον είχε βασανίσει, σκέφτηκα ότι θα 'ταν καλύτερα να μην πήγαινε. Αποφάσισα να τον κρατήσω σπίτι μου για ένα διάστημα, αδιαφορώντας για το τι θα έλεγε η 'Ειζεναθ. Αργότερα θα τον βοηθούσα να πάρει διαζύγιο, γιατί ήταν απόλυτα βέβαιο ότι για λόγους ψυχικής ισορροπίας ο γάμος αυτός έπρεπε να διακοπεί, διαφορετικά θα ήταν πραγματική αυτοκτονία γι' αυτόν αν συνεχιζόταν. 'Οταν φτάσαμε στην ανοιχτή, ελεύθερη έξοχή, το μουρμούρισμα του Ντέρμπι ξεψύχησε και σταμάτησε. Τον άφησα να μισοκοιμάται στο κάθισμα με σκυμμένο το κεφάλι δίπλα μου, ενώ οδηγούσα.
Ο ήλιος βασίλευε, ενόσω περνούσαμε γρήγορα μέσα από το Πόρτλαντ. Ο Ντέρμπι ξανάρχισε να μουρμουρίζει, αλλά τώρα πιο ξεκάθαρα. Τον πρόσεξα και ξεχώρισα έναν ολόκληρο χείμαρρο από τρελά πράγματα για την 'Ειζεναθ. Ο εκνευρισμός που του προκαλούσε αυτή η γυναίκα ήταν έντονος και φανερός από το γεγονός ότι του είχαν δημιουργηθεί ένα σωρό φαντασιώσεις γι' αυτήν.Η άσχημη κατάσταση στην οποία βρισκόταν τώρα -μουρμούρισε σιγανά- ήταν μόνο μία απ' τις πολλές άλλες. Του είχε επιβληθεί ολοκληρωτικά, και ήξερε ότι κάποια μέρα δε Θα μπορούσε να κάνει τίποτα πλέον. Μπορεί να τον άφηνε και τώρα, αλλά μόνο όταν ήταν αναγκασμένη να το κάνει, γιατί δεν μπορούσε να παραμείνει μέσα του για πολύν καιρό. 'Επαιρνε συνέχεια το σώμα του πηγαίνοντας σε ακατονόμαστους τόπους για φριχτές ιεροτελεστίες και αυτόν τον άφηνε μέσα στο δικό της.σώμα κλειδώνοντάς τον στο πάνω πάτωμα. Μερικές φορές όμως δεν μπορούσε να παραμείνει μέσα του και τότε εκείνος έβρισκε πάλι ξαφνικά τον εαυτό του μέσα στο σώμα του, να τριγυρίζει σε κάποιο μακρινό, απαίσιο και ίσως άγνωστο μέρος. Μερικές φορές τον χρησιμοποιούσε κι άλλοτε πάλι έδειχνε ότι δεν μπορούσε. Συχνά, τον άφηνε εγκαταλειμμένο κάπου, όπως τον βρήκα εγώ, κι έτσι, πάρα πολλές φορές ήταν αναγκασμένος να διανύσει τρομαχτικές αποστάσεις για να βρει το δρομο της επιστροφής στο σπίτι του, παίρνοντας κάποιον για να οδηγήσει το αυτοκίνητο, αφού το 'βρισκε.
Αλλά το χειρότερο απ' όλα ήταν ότι αυτή παράμενε μέσα του όλο και περισσότερο κάθε φορά. 'Ηθελε να είναι άντρας, να είναι τέλειο ανθρώπινο πλάσμα, κι αυτός ήταν ο λόγος που επιζητούσε με τέτοια σχεδόν μανία το σώμα του. Είχε σιγουρευτεί για τον ευάλωτο εγκέφαλό του και για την αδύναμη Θέλησή του. Κάποια μέρα λοιπόν, θα τον απορροφούσε ολόκληρα και Θα χανόταν με το σώμα του. Θα εξαφανιζόταν και Θα γινόταν ένας μεγάλος μάγος σαν τον πατέρα της κι αυτόν Θα τον άφηνε, οικτρό ναυάγιο, μέσα στο γυναικείο σώμα της που δεν ήταν καν ανθρώπινο. Ναι, ο 'Εντουαρντ ήξερε τώρα πια για το αίμα του 'ΙνσμουΘ. Υπήρχαν επιμειξίες με τα πλάσματα απ' τη Θάλασσα ήταν φριχτό!... Και ο γερο-Εφρέμ ήξερε πάντα το μυστικό, κι όταν γέρασε, έκανε κάτι φριχτό για κρατηθεί ζωντανός... 'ΗΘελε να ζήσει για πάντα... Η 'Ειζεναθ Θα πετύχαινε, είχε κιόλας σχεδόν πετύχει.
Καθώς ο Ντέρμπι συνέχιζε να μουρμουρίζει, γύρισα και τον κοίταξα προσεχτικά. Επιβεβαίωσα τώρα την εντύπωση της αλλαγής που είχε διαπιστώσει και σ' ένα προηγούμενο κοίταγμά μου. Κατά παράδοξο τρόπο, μου έδωσε την εντύπωση ότι τώρα βρισκόταν σε καλύτερη κατάσταση απ' ό,τι ήταν συνήθως. Σκληρότερος, πιο φυσιολογικός και χωρίς εκείνα τα σημάδια της αρρωστημένης νωθρότητας του προέρχονταν απ' τις τεμπέλικες συνήβειές του. 'Εμοιαζε τρομερά δραστήριος και γεμάτος ενεργητικότητα για πρώτη φορά στη μαλθακή ζωή του. Υπόθεσα ότι αυτό οφειλόταν στη δύναμη της 'ΕιζεναΘ, αυτή πρέπει να τον είχε στρέψει σε ασυνήθιστους δρόμους κίνησης και ζωηρότητας. Τώρα όμως, το μυαλό του βρισκόταν σε αξιοθρήνητη κατάσταση. Μουρμούριζε συνέχεια αλλόκοτα πραγματα για τη γυναίκα του, για μαύρη μαγεία, για το γερο-Εφρέμ και για κάποια αποκάλυψη που θα έπειθε ακόμη κι εμένα. 'Ελεγε και ξανάλεγε ονόματα που είχα δει σε παλιά απαγορευμένα βιβλία, όταν τα ξεφύλλιζα. Πολλές φορές, το παραλήρημά του είχε κάποια εσωτερική συνοχή, έμοιαζε να στηρίζεται σε κάποια στοιχεία αποκρυφισμού, κι αυτό μ' έκανε ν' ανατριχιάζω. Πάλι και πάλι σταματούσε για να πάρει κουράγιο να μου αυοκαλύψει κάποιο τελευταίο μυστικό.
-Νταν, Νταν! Δεν τον Θυμάσαι;... Τ' αγριεμένα μάτια και τα απεριποίητα γένια που δεν άσπριζαν ποτέ; Μόνο μια φορά με κοίταξε και δεν την ξέχασα ποτέ. Τώρα εκείνη με κοιτάζει έτσι. Και ξέρω γιατί ! Εκείνος βρήκε τη φόρμουλα στο Νεκρονομικό. Δεν τολμώ ακόμη να σου αποκαλύψω τη σελίδα, αλλά όταν το κάνω, θα μπορείς να τη διαβάσεις και να καταλάβεις. Τότε Θα μάθεις τι είναι αυτό που με απειλεί: 'Ολο και πιο πέρα, όλο και πιο πέρα, όλο και πιο πέρα, ολο και πιο πέρα... Απο σώμα σε σώμα... Εωοεί να μην πεθάνει ποτέ! Η λάμψη της ζωής... ξέρει πώς να σπάσει τον κρίκο... Μπορεί να παραμένει για ένα διάστημα, ακόμη κι όταν το σώμα είναι νεκρό. Θα σου δώσω κάποια στοιχεία κι ίσως καταλάβεις. 'Ακου, Νταω ξέρεις γιατί η γυναίκα μου βασανίζεται τόσο πολύ με το να γράφει ανάποδα; Είδες ποτέ κανένα χειρόγραφο του γερο-Εφρέμ; Θέλεις να ξέρεις γιατί ανατρίχιασα, όταν είδα κάποια βιαστικά γραφτά της 'Ειζεναθ πεταμένα κάτω;
Η 'ΕιζεναΘ! Υπάρχετ τέτοιο προσωπο; Γιατί υποψιάστηκαν ότι υπήρχε δηλητήριο στο στομάχι του γερο-Εφρέμ; Γιατί η οικογένεια Γκίλμαν ψιθυρίζει ότι ούρλιαζε σαν τρομαγμένο παιδί όταν τρελάθηκε κι ότι η 'Ειζεναθ τον κλείδωσε στο δωμάτιο της σοφίτας με τους καπιτονέ τοίχους; Εκεί μέσα, στο ίδιο δωμάτιο που είχε βρεθεί κι ο άλλος; Ηταν η ψυχή του γερο-Εφρέμ που κλειδώθηκε εκεί μέσα; Ποιός κλείδωσε ποιόν εκεί μέσα; Γιατί εκείνος έψαχνε μήνες ολόκληρους να βρει κάποιον με ευάλωτο μυαλό και αδύναμη Θέληση; Γιατί καταριόταν που η κόρη του δεν ήταν γιος; Πες μου, Ντάνιελ 'Απτον, ποια διαβολική ανταλλαγή έγινε κρυφά στο σπίτι της φρίκης; Eκεί που αυτό το βλάσφημο τέρας είχε στο έλεος του το αδύναμο και μισοανθρώπινο παιδί του; Και μήπως εκείνος δεν κατάφερε να διατηρηθεί αιώνια, όπως τελικά θα το καταφέρει κι εκείνη μ' εμένα; Πες μου, γιατί αυτό το Πλάσμα που ονομάζει τον εαυτό του 'Ειζεναθ, γράφει μ' αλλόκοτο τρόπο όταν δεν τη βλέπουν, έτσι που να μην μπορείς να ξεχωρήσεις τα γραφτά της απ' του...
Και τότε έγινε αυτό που έγινε. Η φωνή του Ντέρμπι είχε αρχίσει να υψώνεται σ' ένα διαπεραστικό ούρλιασμα στο παραλήρημά του, όταν ξαφνικά σταμάτησε μ' ένα σχεδόν μηχανικό «κλικ». Αυτές τις άλλες περιπτώσεις τις σκέφτηκα στο σπίτι μου, όταν οι εκμυστηρεύσεις του είχαν σταματήσει απότομα. Είχα αρχίσεί να υποψιάζομαι ότι κάποιο σκοτεινό τηλεπαθητικό κύμα της πνευματικής δύναμης της 'Ειζεναθ παρεμβαλλόταν για να τον κάνει να σωπάσει. 'Ομως αυτό εδώ ήταν κάτι τελείως διαφορετικό και το ένιωσα πολύ πιο φριχτό. Για μια στιγμή το πρόσωπο πλάι μου συσπάστηκε τόσο που δεν το αναγνώριζες, ενώ σ' ολόκληρο το σώμα του πέρασε μια ανατριχίλα, λες και όλα του, κοκαλα, όργανα, μυώνες, νεύρα και αδένες, ξαναπροσαρμοζονταν σε μια τελείως διαφορετική θέση. Πού ακριβώς βρισκόταν η υπέρτατη φρίκη, δεν μπορούσα να προσδιορίσω με τίποτα. 'Ενιωσα όμως να με κατακλύζει ένα αρρωστημένο, όλο απέχθεια κύμα από βαλτόνερα, κάτι σαν παγερή αίσθηση παράλυσης, κάτι το αφύσικο και ανώμαιλο, τόσο που δεν μπορούσα να κρατήσω πια σταθερά και σίγουρα το τιμόνι: Η μορφή δίπλα μου δε θύμιζε πια το φίλο μιας ολόκληρης ζωής, αλλά περισσοτερο κάποιον τερατώδη εισβολέα απ' το έξω διάστημα, μια κολασμένη, καταραμένη οντότητα που συγκέντρωνε μέσα της άγνωστες και κακόβουλες εξωκοσμικές δυνάμεις.
Για μια στιγμή δίστασα, και πριν περάσει αυτή ακριβώς η στιγμή, ο σύντροφός μου άρπαξε το τιμόνι και με ανάγκασε βίαια ν' αλλάξουμε Θέσεις. Τώρα το μισοσκόταδο του δειλινού ήταν πυκνό και τα φώτα του Πόρτλαντ πολύ πίσω, κι έτσι δεν μπορούσα να δω καλά το πρόσωπό του. Τα μάτια του όμως είχαν μια περίεργη λάμψη. Τώρα ήξερα ότι βρισκοταν σ' εκείνη την κατάσταση της παράξενης ενεργητικότητας, που ήταν τόσο διαφορετική απ' τον συνηθισμένο εαυτό του και που πάρα πολλοί άνθρωποι την είχαν προσέξει. 'Ηταν ασυνήθιστο και απίστευτο το ότι ο απαθής 'Εντουαρντ Ντέρμπι, που ποτέ του δεν είχε τη δύναμη να επιβληθεί, ποτέ του δεν είχε μάθει να οδηγεί αυτοκίνητο, μου έδινε διαταγές κι έπαιρνε το τιμόνι του ίδιου του αυτοκινήτον μου. Κι όμως, αυτό ακριβώς συνέβη. Για λίγο δε μιλούσε, και μέσα στην ανεξήγητη φρίκη μου, χάρηκα που δεν το ' κανε.
Στα φώτα του Μπί.ντεφορντ και του Σάκο είδα το σφιγμένο με αποφασιστικότητα στόμα του κι ανατρίχιασα με τη λάμψη των ματιών του. Ο κόσμος είχε δίκιο. Κατά κάποιο κολασμένο τρόπο έμοιαζε με τη γυναίκα του και το γερο-Εφρέμ όταν βρισκόταν σ' αυτή την ψυχική κατάσταση. Δεν απορούσα που αυτές οι μεταπτώσεις δεν, άρεσαν σε κανένα. Υπήρχε, σίγουρα, κάτι το αφύσικο σ’ αυτές. Kι αυτό το απαίσιο στοιχείο το 'νιωθα πολύ περισσότερο τώρα, που είχα ακούσει τα έξαλλα παραληρήματά του. Γνώριζα τον 'Εντουαρντ Ντέρμπι μια ζωή ολόκληρη, αλλά αυτός ο άνθρωπος ήταν ένας ξένος, ένα ον από κάποια μαύρη άβυσσο που ήρθε στον κόσμο μας απρόσκλητα.
Δε μίλησε μέχρι που βρεθήκαμε σ' ένα σκοτεινό σημείο του δρόμου. 'Οταν το ' κανε, η φωνή του ήταν εντελώς ξένη. 'Ηταν βαθύτερη, πιο σταθερή και πιο αποφασιστική απ' όσο την ήξερα. Ο τόνος και η προφορά της ήταν τελείως αλλαγμένα. Αυτό γινόταν αδιόρατα και ακαθόριστα και μου θύμιζε κάτι ενοχλητικό, που, όμως, δεν μπορούσα να προσδιορίσω καθαρά. Σκέφτηκα ότι στον τόνο του υπήρχε μια υποψία πολύ έντονης και φανερής ειρωνείας. 'Οχι, δεν ήταν εκείνη η προσποιητή, ασήμαντη και ανάλαφρη ψευτοειρωνεία του άπειρου νέου που προσποιείται τον μοντέρνο. 'Ηταν κάτι άλλο, κάτι αρχέγονο, σκληρό και απόλυτα κακό. Θαύμασα ωστόσο την αυτοκυριαρχία που τοσο γρήγορα αντικατέστησε την κρίση του πανικόβλητου μουρμουρίσματός του.
-Ελπίζω ότι Θα ξεχάσεις την επίθεσή μου εκεί πίσω, 'Απτον, έλεγε τώρα αυτός. Ξέρεις πώς είναι τα νεύρα μου. Φαντάζομαι λοιπόν, να μου το συγχωρέσεις. Σου είμαι πολύ υποχρεωμένος, βέβαια, που με πας σπίτι μου.
Σου ζητώ επίσης να ξεχάσεις οτιδήποτε τρελό κι αν σου είπα για τη γυναίκα μου. Και για ό,τι άλλο σου είπα τέλος πάντων. Αυτά συμβαίνουν, όταν μελετήσεις πολύ ένα αντικείμενο όπως εγώ. Η φιλοσοφία μου είναι γεμάτη από παράξενες ιδέες, κι όταν το μυαλό κουραστεί, σκαρώνει κάθε είδους φανταστικές ιστορίες. Από δω και μπρος Θα ξεκουραστώ, και πιθανόν να μη με δεις για λίγο καιρό. Αλλά γι' αυτό δεν πρέπει να κατηγορείς την 'Ειζεναθ.
Αυτό το ταξίδι ήταν κάπως παράξενο, αλλά στην πραγματικότητα πολύ απλό. Υπάρχουν ορισμένα ινδιάνικα λείψανα στα δάση του Βορρά, πέτρες που στέκουν όρθιες και τέτοια, που όμως έχουν τεράστιο ενδιαφέρον για τη λαογραφία. Η 'Ειζεναθ κι εγώ τα μελετάμε. 'Ηταν μια δύσκολη έρευνα και φαίνεται πως το μυαλό μου κουράστηκε. Πρέπει να στείλω κάποιον για το αυτοκίνητο όταν Θα φτάσω σπίτι. Θα ξεκουραστώ κανένα μήνα και θα συνέλθω.
Δε θυμάμαι τι ακριβώς είπα εγώ σ' όλ' αυτά, γιατί η σκέψη μου είχε απορροφηθεί από την παράξενη αλλαγή του φίλου μου στο αυτοκίνητο. Κάθε στιγμή που περνούσε, η αίσθηση της φευγαλέας υπερκόσμιας φρίκης μεγάλωνε μέσα μου. Στο τέλος, το μόνο που ήθελα σαν τρελός, ήταν να φτάσουμε. Ο Ντέρμπι δε σκέφτηκε να μου ξαναδώσει το τιμόνι και χάρηκα όταν πέρασαν πλάι μας, σαν αστραπή, το Πόρτσμουθ και το Νιούμπεριπορτ.
Στη διασταύρωση που ο κύριος αυτοκινητόδρομος στρίβει προς την ενδοχώρα παρακάμπτοντας το 'ΙνσμονΘ, φοβόμουν λίγο ότι ο φίλος μου Θα ' παιρνε τον σκοτεινό παραλιακό δρόμο που περνά μέσα από κείνο τον κολασμένο τόπο. Αλλά δεν πήγε από κει. Με ορμή πέρασε απ' το Ράουλεϊ και το 'Ιπσγουιτς πηγαίνοντας προς την πόλη μας. Φτάσαμε στο 'Αρκαμ πριν απ' τα μεσάνυχτα. Τα φώτα ήταν ακόμη αναμμένα στο παλιό σπίτι του Κράουνινσιλντ. Ο Ντέρμπι βγήκε από το αντοκίνητο ευχαριστώντας με και πάλι βιαστικά κι εγώ οδήγησα μονάχος μέχρι το σπίτι μου μ' ένα περίεργο αίσθημα ανακούφισης. 'Ηταν μια τρομερή διαδρομή, που γινόταν ακόμη.πιο τρομερή απ' το ότι δεν μπορούσα να καθορίσω το γιατί. Το γεγονός ότι θα περνούσε καιρός χωρίς να ξαναδώ τον Ντέρμπι, όπως μου είπε, δε με λύπησε.
Οι επόμενοι μήνες γέμισαν από διαδόσεις. Ο κόσμος έλεγε ότι έβλεπε τον Ντέρμπι όλο και περισσότερο στη νέα του, γεμάτη ενεργητικότητα, κατάσταση. Η 'Ειζεναθ σπάνια βρισκόταν σπίτι της όταν πήγαιναν επισκέπτες. Ξανάδα τον 'Εντουαρντ μόνο μια φορά. 'Ηρθε να με δει για λίγο με το αυτοκίνητο της 'ΕιζεναΘ, που το είχαν ξαναπάρει απ' το Μέιν. 'Ηθελε να πάρει μερικά βιβλία που μου είχε δανείσει. Βρισκόταν στην καινούρια του κατάσταση κι έμεινε στο σπίτι μου μόνο όσο χρειαζόταν για να πει μερικά τυπικά λόγια. Αλλά κι αυτά ήταν γεμάτα ασάφειες και υπεκφυγές. 'Ηταν φανερό ότι δεν είχε τίποτα να κουβεντιάσει μαζί μου, όταν βρισκόταν σ' αυτή την κατάσταση. Πρόσεξα ότι ούτε καν σκέφτηκε να χρησιμοποιήσει το παλιό μας σινίάλο με τα τρία και δύο χτυπήματα του κουδουνιού. 'Οπως και τη βραδιά στο αυτοκίνητο, ένιωσα μια αδιόρατη φρίκη, που έβγαινε από τα κατάβαθα της γιυχής μου και που αδυνατούσα να εξηγήσω. 'Ενιωσα μεγάλη ανακούφιση, όταν έφυγε βιαστικά.
Στα μέσα του Σεπτέμβρη έφυγε για μια βδομάδα. Μερικοί απ' την εκκεντρική συντροφιά του Κολεγίου μίλησαν γι' αυτό το θέμα σαν να ήξεραν τα πάντα. Υπαινίχτηκαν μια συνάντηση με τον πασίγνωστο αρχηγό μιας απόκρυφης λατρείας. Τελευταία, τον είχαν διώξει απ' την Αγγλία και τώρα είχε εγκατασταθεί στη Νέα Υόρκη. Ωστόσο, εγώ δεν μπορούσα να βγάλω απ' το μυαλό μου εκείνη την παράξενη διαδρομή απ' το Μέιν. Η μεταμόρφωση που είχα δει με τα ίδια μου τα μάτια, με είχε επηρεάσει βαθιά. Πολλές φορές είχα συλλάβει τον εαυτό μου να προσπαθεί να εξηγήσει το γεγονός και την υπερβολική φρίκη που μου είχε προκαλέσει.
Αλλά οι πιο παράξενες φήμες ήταν αυτές που σχετίζονταν με το κλάμα στο παλιο σπίτι του Κράουνινσιλντ. H φωνή έμοιαζε γυναικεία. Ορισμένοι απ' τους νεαρούς ισχυρίζονταν ότι ήταν της 'Ειζεναθ. Ακουγόταν μόνο αραιά και πού. Μερικές φορές πνιγμένη, λες κι αυτό γινόταν με τη βία. Μίλησαν ακόμη και για μια αστυνομική έρευνα, αλλά αυτο αποδείχτηκε ψέμα, όταν μια μέρα η 'Ειζεναθ εμφανίστηκε στο δρόμο και κουβέντιασε ζωηρά και χαρούμενα με πάρα πολλούς γνωστούς της, ζητώντας συγνώμη για την τελευταία απουσία της, και με την ευκαιρία αυτή, μίλησε για τη νευρική κρίση και υστερία μιας φιλοξενούμενής της από τη Βοστόνη. Κανένας δεν είδε ποτέ αυτή τη φιλοξενούμενη, αλλά η παρουσία της 'Ειζεναθ δεν άφηνε περιθώρια για συζητήσεις. Κι έπειτα, κάποιος μπέρδεψε τα πράγματα ακομη περισσότερο λέγοντας ότι τα κλάματα που ακούστηκαν μια ή δυο φορές ήταν αντρικά.
'Ενα βράδυ, στα μέσα του Οκτώβρη, άκουσα το γνώριμο τριπλό και διπλό χτύπημα στην μπροστινή πορτα. 'Ανοιξα ο ίδιος. Εκεί, στα σκαλοπάτια, βρισκόταν ο 'Εντουαρντ. Αναγνώρισα αμέσώς τον παλιο, μου φίλο, όπως τον ήξερα απο πάντα κι έτσι οπως δεν τον είχα ξανασυναντήσει απ' την ημέρα που παραληρούσε σ' εκείνη την τρομερή διαδρομή απ' το Τσίζουνκουκ. Το πρόσωπο του ήταν παράξενα παραμορφωμένο από συναισθήματα φόβου και θριάμβου, που έμοιαζαν να μοιράζονται εξίσου. Τη στιγμή που έκλεινα την πόρτα πίσω του, γύρισε γρήγορα και κοίταξε πάνω απ' τον ώμο του.
Με ακολούθησε αβέβαια μέχρι το γραφείο μου και μου ζήτησε λίγο ουίσκι για να ηρεμήσουν τα νεύρα του. Απόφυγα να του κάνω ερωτήσεις. Περίμενα ώσπου να νιώσει εκείνος την ανάγκη ν' αρχίσει να μιλά για να μου πει ότι ήθελε. Στο τέλος, με πνιγμένη φωνή, τόλμησε να μου δώσει ορισμένες πληροφορίες:
-Η 'Ειζεναθ έφυγε, Νταν! Χτες το βράδυ, την ώρα που οι υπηρέτες έλειπαν έξω, κάναμε μια μεγάλη συζήτηση. Την υποχρέωσα να μου υποσχεθεί ότι Θα πάψει να με κυνηγά. Φυσικά είχα μερικές... μερικές απόκρυφες μεθόδους άμυνας. Δε σου μίλησα ποτέ γι' αυτές. Αναγκάστηκε να μου το υποσχεθεί,αλλά έγινε έξαλλη. 'Επειτα, απλά μάζεψε τα πράγματά της και ξεκίνησε για τη Νέα Υόρκη. 'Εφυγε ακριβώς για να προλάβει το τρένο των οχτώ και είκοσι για τη Βοστόνη. Υποθέτω ότι ο κόσμος θ' αρχίσει τα κουτσομπολιά; αλλά γι' αυτό δεν μπορώ νόί κάνω τίποτα. Δε χρειάζεται να πεις ότι δημιουργήθηκε κάποιο πρόβλημα. Πες απλά ότι έφυγε σ' ένα μακρινό ταξίδι για έρευνες.
Το πιθανότερο είναι ότι θα πάει να μείνει με κάποια απ' αυτές τις φριχτές ομάδες των πιστών που της είναι αφοσιωμένοι. Ελπίζω ότι θα ζητήσει διαζύγιο από κάποια δυτική πολιτεία. 'Οπως και να ' χει το πράγμα, την έκανα να μου υποσχεΘεί ότι Θα μείνει μακριά μου κι ότι θα μ' αφήσει ήσυχο. 'Ηταν φριχτό, Νταν! Μου έκλεβε το σώμα μου, μ' έπνιγε, μ' έκανε σκλάβο της. Εγώ διατηρούσα την ψυχραιμία μου. Την άφηνα να νομίζει ότι μπορούσε να με χρησιμοποιεί, αλλά είχα πάντα τα μάτια μου ανοιχτά. Προγραμμάτιζα τις κινήσεις μου προσεχτικά, γιατί δεν μπορεί να διαβάσει τη σκέψη μου ή ένα μέρος της. Το μόνο που μπορούσε να διαβάσει σε μένα, ήταν μια γενική διάθεση εξέγερσης. Νομιζε πάντα πως ήμουν ανίσχυρος. Ποτέ δε σκέφτηκε ότι Θα μπορούσα ν' αποδειχτώ καλύτερος απ' αυτήν... Αλλά χρησιμοποίησα ένα δυο μαγικά, που πέτυχαν!
Ο Ντέρμπι κοίταξε πάνω απ' τον ώμο του και ήπιε λίγο, ουίσκι ακομη. Σήμερα το πρωί, μόλις γύρισαν, ξόφλησα και κείνους τους καταραμένους υπηρέτες. 'Αρχισαν τις ερωτήσεις, αλλά τελικά έφυγαν. Είναι ίδιοι μ' αυτήν, άνθρωποι του 'Ινσμουθ, και ταίριαζαν απόλυτα. Ελπίζω ότι θα μ' αφήσουν ήσυχο... Αν και ο τρόπος που γελούσαν την ώρα που έφευγαν, δε μου άρεσε. Πρέπει να ξαναπάρω πάλι όσους μπορώ απ' τους παλιούς υπηρέτες του μπαμπά, γιατί τώρα θα μετακομίσω ξανά στο σπίτι μου.
Σου φαίνομαι τρελός, έτσι δεν είναι; Αλλά η ιστορία του `Αρκαμ αποδεικνύει ότι όλα είναι πιθανά. Κι αυτά που σου είπα κι αυτά που πρόκειται να σου πω. 'Εχεις δει μια απ' τις αλλαγές στο αυτοκίνητό του, την ημέρα που γυρίζαμε σπίτι απ' το Μέιν. Σου μιλούσα για την 'Ειζεναθ. Και τότε ήταν που μπήκε μέσα μου... και μ' έδιωξε απ' το σώμα μου. Το τελευταίο πράγμα που θυμάμαι ήταν πως είχα αποφασίσει να κάνω μια προσπάθεια να σου εξηγήσω τι ακριβώς είναι αυτός ο διάβολος. Τότε με κυρίεψε και σε χρονο μηδέν είχα ξαναγυρίσει στο σπίτι... 'Ημουν μέσα στο σώμα αυτού του καταραμένου δαίμονα... που δεν είναι ούτε καν ανθρώπινος... και μέσα στη βιβλιοθήκη, όπου αυτοί οι καλασμένοι υπηρέτες με είχαν κλειδώσει. Να ξέρεις ότι αυτή ήταν στο αυτοκίνητο τότε που έκανες τη διαδρομή του γυρισμού... αυτο το ανήμερο θηρίο ήταν μέσα στο σώμα μου... Θα πρέπει να κατάλαβες τη διαφορά!
Ο Ντέρμπι σταμάτησε να μιλά. Είχα ανατριχιάσει. Σίγουρα, είχα καταλάβει τη διαφορά. Αλλά πώς μπορούσα
να δεχτώ μια εξήγηση τόσο παράλογη σαν αυτή εδώ; Μα ο επισκέπτης μου, τώρα που το μυαλό του φαίνεται πως ήταν αλλού, φαινόταν να καταλαμβάνεται από υστερία.
-'Επρεπε να σώσω τον εαυτό μου, έπρεπε να τον σώσω, Νταν! Θα είχε μείνει για πάντα μέσα μου στις 31 Οκτωβρίου, τότε που γιορτάζουν το Σάββατο των Μάγων, εκεί πάνω ψηλά, πέρ' από το Τσίζουνκουκ, και η θυσία θα είχε φέρει τα πράγματα εκεί που ήθελαν. Θα είχε κυριαρχήσει ολοκληρωτικά μέσα μου, θα γινόταν εγώ, κι εγώ Θα γινόμουν εκείνη, για πάντα! Το σώμα μου Θα γινόταν δικό της για πάντα! Θα γινόταν άντρας, πέρα για πέρα φυσιολογικόσ, ακριβώς όπως το 'Θελε να 'ναι. Υποθέτω ότι Θα μ' έβγαζε απ' τη μέση. θα σκότωνε το πρώην σώμα της μ' εμένα μέσα σ' αυτό, που να την πάρει o διάβολος, ακρτβώς οπως έκανε και πριν, ακριβώς όπως αυτή, αυτός ή αυτό είχε κάνει πριν...
Το πρόσωπο του 'Εντουαρντ είχε τώρα αλλοιωθεί φριχτά. 'Εσκυψε προς το μέρος μου κι ένιωσα άβολα. Η χαμηλή φωνή του είχε γίνει τώρα ψίθυρος.
-Πρέπει να σου πω τι εννοούσα στο αυτοκίνητο. Εκείνη δεν είναι καθόλου η Ετζεναθ στην πραγματικότητα είναι ο ίδιος ο γερο Εφρέμ. Το είχα υποψιαστεί πριν από ενάμιση χρόνο. Τώρα είμαι βέβαιος. 'Οταν δεν προσέχει, την προδίνει το γράψιμό της. Μερικές φορές ξεχνιέται και πετά χάμω κάποιο σημείωμα. Είναι ίδιο ακριβώς με τα χειρόγραφα του πατέρα της, γραμμή προς γραμμή. Μερικές φορές πάλι λέει πράγματα που κανένας άλλος παρά μονο ένας γέρος σαν τον Εφρέμ Θα μπορούσε να ξεστομίσει. 'Αλλαξε τη μορφή του με τη δική της όταν ένιωσε το Θάνατο να φτάνει. 'Ηταν η μόνη με κατάλληλο εγκέφαλο και αρκετά αδύναμη Θέληση που μπορούσε να βρει. Εγκαταστάθηκε μόνιμα στο σώμα της, ακριβώς όπως εκείνη προσπάθησε να κάνει στο δικό μου, και μετά δηλητηρίασε το παλιό σώμα μέσα στο οποίο την είχε τοποΘετήσει. Δεν έχεις δει την ψυχή του γερο-Εφρέμ να κοιτάζει μες απ' τα μάτια αυτού του Θηλυκού δαίμονα αμέτρητες φορές, και μες απ' τα δικά μου μάτια όταν αυτος κατέχει το σώμα μου;
Ο άνθρωπος που ψιθύριζε, λαχάνιαζε τώρα. Σταμάτησε για να πάρει ανάσα. Δε μίλησα: Κι όταν ξαναβρήκε τη φωνή του, ήταν πιο φυσιολογικός. Αυτό, σκέφτηκα, είναι κλινική περίπτωση, αλλά δεν ήμουν εγώ εκείνος που Θα τον έστελνε στο ψυχιατρείο. 'Ισως ο χρόνος και ο χωρισμός του απ' την 'Ειζεναθ να 'καναν το θαύμα τους. 'Εβλεπα όμως, ότι ποτέ του πια δε θα 'θελε ν' ανακατευτεί με τη νοσηροτητα του αποκρυφισμού.
-Αργότερα Θα σου πω περισσότερα. Τώρα πρέπει να ξεκουραστώ για πολύν καιρό. Θα μάΘεις κάτι απ' τις απαγορευμένες φρίκες στις οποίες με οδήγησε. Κάτι απ' τις φρίκες, που η ηλικία τους μετριέται με αιώνες. Ακόμη και τώρα σαπίζουν σε γωνιές, μακριά απ' τους δρόμους των ανθρώπων και μερικοί τερατώδεις ιερείς τις διατηρούν ζωντανές. Μερικοί άνθρωποι γνωρίζουν για το σύμπαν πράγματα που κανείς δε θα ' πρεπε να ξέρει. Μπορούν, σου λέω, να κάνουν πράγματα που κανένας δε θα ' πρεπε να κάνει. Είχα βυθιστεί ως το λαιμό μέσα σ ' όλ ' αυτά, αλλά αυτό ήταν. Μέχρις εδώ! Τέλος! Σήμερα θα έκαιγα κι εκείνο το καταραμένο Νεκρονομικόν κι όλα τ' άλλα, αν ήμουν βιβλιοθηκάριος στο Μισκατόνικ.
Τώρα πια όμως έχω ξεφύγει απ' τα νύχια της. Πρέπει να φύγω απ αυτό το καταραμένο σπίτι όσο πιο γρήγορα γίνεται και να τακτοποιηΘώ στο δικό μου. Θα με βοηθήσεις, το ξέρω, αν χρειαστώ βοήθεια. Αυτοί οι διαβολικοί υπηρέτες, ξέρεις....Κι αν ο κόσμος αρχίσει να ρωτά το ένα και το άλλο για την 'Ειζεναθ... Βλέπεις, δεν μπορώ να τους δώσω τη διεύθυνσή της... 'Επειτα, υπάρχουν ορισμένες ομάδες ερευνητών, ορισμένες απόκρυφες λατρείες, ξέρεις, που θα μπορούσαν να παρεξηγήσουν τη διάλυση του γάμου μας... Μερικοί από δαύτους έχούν σατανικά περίεργες ιδέες και μεθόδους. Ξέρω ότι θα μου παρασταθείς αν γίνει τίποτα, ακόμη κι αν αναγκαστώ να σου αποκαλύψω πράγματα πον θα σε κλονίσουν...
Εκείνη τη νύχτα ανάγκασα τον 'Εντουαρντ να μείνει και να κοιμηθεί σ' έναν απ' τους ξενώνες του σπιτιού. Το πρωί φαινόταν πιο ήρεμος. Κουβεντιάσαμε για το πώς θα κανονίζαμε να επιστρέψει στο πατρικό του. 'Ελπιζα ότι δε θα 'χανε καιρό και Θα μετακόμιζε αμέσως. Το άλλο βράδυ δεν ήρθε να μ' επισκεφθεί. Αλλά τις εβδομάδες που ακολούθησαν, τον έβλεπα συχνά. Μιλούσαμε όσο γινόταν λιγότερο για παράξενα και δυσάρεστα πράγματα. Κυρίως, για την ανανέωση του παλιού σπιτιού των Ντέρμπι και για ταξίδια που, όπως μου υποσχέθηκε, Θα έκανε το ερχόμενο καλοκαίρι μ' εμένα και το γιο μου.
Για την 'Ειζεναθ δεν ξαναμιλήσαμε, γιατί διαπίστωσα ότι το Θέμα του ήταν ιδιαίτερα ενοχλητικό. Το κουτσομπολιό, φυσικά, έδινε κι έπαιρνε, αλλά αυτό δεν ήταν και τίποτα καινούριο σε σχέση με την παράξενη οικογένεια του παλιού σπιτιού του Κράουνινσιλντ. Κάτι που δε μου άρεσε, ήταν αυτό που διάδοσε σε ευρύτερο κύκλο, στη Λέσχη του Μισκατόνικ, ο τραπεζίτης των Ντέρμπι. Μίλησε για τα τσεκ που ο 'Εντουαρντ έστελνε ταχτικά σε κάποιο Μόζες και Εiμπιγκέιλ Σάρτζεντ και σε μια Γιούνις Μπάμπσον στο 'Ινσμουθ. Αυτό αποδειχνε ότι εκείνοι οι ασκημομουρηδες οι υπηρέτες τον εκβίαζαν και του αποσπούσαν χρήματα, αλλά γι' αυτό δε μου είχε πει τίποτα.
Ευχόμουν να ' ρθει το καλοκαίρι και μαζί μ' αυτό το παιδί μου απ' το Χάρβαρντ για διακοπές, ώστε να μπορέσουμε να ταξιδέψουμε μαζί με τον 'Εντοναρντ στην Ευρώπη. Αλλά διαπίστωσα ότι δε γινόταν καλά τόσο γρήγορα όσο είχα ελπίσει. Πάντα είχε κάτι το υστερικό η χαρούμενη διάθεσή του -όταν υπήρχε- ενώ οι ψυχικές του μεταπτώσεις φόβου και κατάθλιψης ήταν πολύ πιο συχνές. Το παλιό σπίτι των Ντέρμπι ήταν έτοιμο το Δεκέμβρη, ο 'Εντουαρντ όμως, ανέβαλλε συνέχεια τη μετακόμιση. Παρόλο που μισούσε κι έμοιαζε να φοβάται το σπίτι του Κράουνινσιλντ, συγχρόνως ήταν και παράξενα παγιδευμένος απ' αυτο. Δεν αποφάσιζε να μεταφέρει τα πράγματά του και σκαρφιζόταν όποια δικαιολογία μπορούσε να φανταστεί κανείς Υια να το αναβάλει. 'Οταν του το είπα, έδειξε ανεξήγητα φοβισμένος.
Μια μέρα, ο παλιός μπάτλερ του πατέρα του, που μαζί με άλλους υπηρέτες είχαν ξαναπροσληφθεί εκεί, μου είπε ότι τριγύριζε άσκοπα μέσα στο σπίτι και κυρίως κάτω στο κελάρι. Το θεωρούσε παράξενο και πίστευε ότι αυτό δεν έκανε καλό στην υγεία του. Αναρωτιομουν μήπως η 'Ειζεναθ του έστελνε ενοχλητικά γράμματα, αλλά ο μπάτλερ μου είπε ότι στην αλληλογραφία δεν υπήρχαν ποτέ γράμματά της.
'Ενα βράδυ, εκεί γύρω στα Χριστούγεννα, που ο Ντέρμπι είχε έρθει να με δει, απότομα κατέρρευσε. Του έλεγα για τα ταξίδια του ερχόμενου καλοκαιριού; όταν, ξαφνικά, άφησε ένα ουρλιαχτό. Πήδησε απ' την καρέκλα του με μια έκφραση τρελού και απερίγραπτου τρόμου, ενός αλλόκοσμου πανικού και αποστροφής, που μονο η άβυσσος του εφιάλτη θα μπορούσε να γεννήσει στο λογικό του ανθρώπου.
-Το μυαλό μου! Το μυαλό μου! Θεέ μου! Νταν, μου το τραβούν κάπου από πέρα... Το χτυπούν... 'Ενα χέρι με νύχια το σφίγγει... Αυτόσ ο Θηλυκός διάβολος... Ακόμη και τώρα... Εφρέμ... Καμόγκ! Καμόγκ! Το πηγάδι των σαγγόθ! 'Ια! Σουμπ Νιγκουράθ! Η Αίγα με τα Χίλια Νεογνά!
Η φλόγα, η φλόγα, πέρ' από σώμα, πέρ' από ζωή... Στη γη... Ω, Θεέ!...
Τον υποχρέωσα να ξανακαθίσει και του έδωσα λίγο κρασί. Η κρίση της παραφροσύνης πέρασε και βυθίστηκε πάλι σε μια απόλυτη απάθεια. Δεν αντιστάθηκε, αλλά τα χείλη του συνέχισαν να κινούνται σαν να μιλούσε στον εαυτό του. Μετά κατάλαβα οτι προσπαΘούσε να μιλήσει σε μένα. 'Εσκυψα το αυτί μου στο στόμα του για ν' ακούσω τα ψιθυριστά του λόγια:
-Πάλι, πάλι, εκείνη προσπαθεί. Θα ' πρεπε να το ξέρω, τίποτα δεν μπορεί να νικήσει αυτή τη δύναμη. Ούτε η απόσταση, ούτε η μαγεία, ούτε ο θάνατος... 'Ερχεται και ξανάρχεται, ιδίως τη νύχτα... Δεν μπορώ να φύγω! Είναι φριχτο! Ω, Θεέ μου, Νταν, μακάρι να μπορούσες να καταλάβεις και εσύ πόσο φριχτό είναι...
'Οταν πια παραδόθηκε τελείως σε νάρκη, του έβαλα μερικά μαξιλάρια στην πλάτη και άφησα τη γαλήνη του ύπνου να τον ξεκουράσει. Δεν κάλεσα γιατρό, γιατί ήξερα ότι θα τον έβγαζαν τρελό. 'Ηθελα να δώσω στη φύση ακόμη μια ευκαιρία να τον κάνει καλά, αν ήταν δυνατό. Ξύπνησε τα μεσάνυχτα και τον έβαλα στο κρεβάτι στο πάνω πάτωμα, αλλά το πρωί είχε φύγει. 'Εφυγε χωρίς να με ξυπνήσει κι όταν του τηλεφώνησα, το σήκωσε ο μπάτλερ. Μου είπε ότι ήταν εκεί και περπατούσε πάνω κάτω μέσα στη βιβλιοθήκη.
'Υστερ' απ' αυτό, ο 'Εντουαρντ άρχισε να χειροτερεύει όλο και περισσότερο. Δεν ξανάρθε να με δει, αλλά εγώ πήγαινα κάθε μέρα. Καθόταν πάντα στη βιβλιοθήκη του. Κοιτούσε το κενό κι είχε μια έκφραση σαν ν' άκουγε κάτι αφύσικο. Μερικές φορές μιλούσε λογικά, πάντα ομως για καθημερινές ασημαντότητες. Κάθε φορά που γινοταν λογος για το πρόβλημά του ή για τα μελλοντικά του σχέδια ή για την 'Ειζεναθ, τον έπιανε υστερία. Ο μπάτλερ έλεγε ότι πάθαινε τρομερές κρίσεις τη νύχτα. Τότε μπορούσε να κάνει κακό και στον ίδιο τον εαυτό του.
Κουβέντιασα πολύ με το γιατρό του, τον τραπεζίτη του και το δικηγόρο του. Τελικά, πήρα το γιατρό και δύο ειδικούς να τον εξετάσουν. Με τις πρώτες κιόλας ερωτήσεις τον έπιασαν νευρικοί σπασμοί, βίαιοι και αξιοθρήνητοι. Εκείνο το βράδυ, ένα κλειστό αυτοκίνητο μετέφερε το δύστυχο φίλο μου που χτυπιόταν στο Ψυχιατρείο του 'Αρκαμ. Εμένα με διόρισαν πληρεξούσιό του. Πήγαινα και τον έβλεπα δυο φορές την εβδομάδα και μου 'ρχονταν δάκρυα όταν άκουγα τα άγρια ουρλιαχτά του, τους τρομαχτικούς ψιθύρους του και τα φοβερά λόγια που έλεγε και ξανάλεγε συνέχεια με βραχνή φωνή: «'Ημουν αναγκασμένος να το κάνω... ήμουν αναγκασμένος να το κάνω... Θα με αρπάξει... Θα με αρπάξει... εκεί κάτω... κάτω, εκεί, στο σκοτάδι... Μητέρα! Μητέρα! Νταν! Σώσε με... Σώσε με...»
Υπήρχε καμιά ελπίδα να γίνει καλά; Κανείς δεν ήξερε. Εγώ όμως ήΘελα να είμαι αισιόδοξος. Ο 'Εντουαρντ έπρεπε να έχει ένα σπίτι. για να μείνει αν θα έβγαινε από κει μέσα. Μετέφερα, λοιπόν, τους υπηρέτες του στο μέγαρο Ντέρμπι, που λογικά Θα το προτιμούσε. Δεν ήξερα όμως τι να κάνω με το σπίτι του Κράουνινσιλντ. Υπήρχε κάποιο νομικό μπέρδεμα μ' αυτο. Χωρίς να υπολογίζω και τα διάφορα τελείως ανεξήγητα αντικείμενα που υπήρχαν σ' αυτό. Κι έτσι, για την ώρα, δεν το πείραξα. Ζήτησα μόνο απ' αυτούς που φρόντιζαν το σπίτι των Ντέρμπι, να πηγαίνουν εκεί μια φορά την εβδομάδα και να ξεσκονίζουν τα κύρια δωμάτια. 'Εδωσα ακόμη διαταγή στον άνθρωπο που κοίταζε τον κλίβανο, να τον ανάβει αυτές τις μέρες.
Ο τελευταίος εφιάλτης ήρθε πριν απ' τη γιορτή της Υπαπαντής, στις 2 Φεβρουαρίου. Και σαν ειρωνεία της τύχης προηγήθηκε μια ψεύτικη αχτίδα ελπίδας. 'Ενα πρωί, τις τελευταίες μέρες του Ιανουαρίου, μου τηλεφώνησαν απ' το Ψυχιατρείο για να μου πουν ότι ο 'Εντουαρντ είχε ξαναβρεί τα λογικά του ξαφνικά. Η μνήμη του, βέβαια, είπαν, είχε πάθει ανεπανόρθωτη βλάβη και παρουσίαζε κενά, αλλά τα λογικά του ήταν εντάξει. Φυσικά, πρέπει να παραμείνει λίγο ακόμη για παρακολούθηση, αλλά το αποτέλεσμα ήταν πια θετικό. Αν όλα πήγαιναν καλά, τότε σίγουρα σε μια βδομάδα θα είχε αναρρώσει εντελώς.
'Ετρεξα βιαστικά εκεί γεμάτος χαρά. Κι όταν μια νοσοκόμα με οδήγησε στο δωμάτιο του 'Εντουαρντ, έμεινα κατάπληκτος. Ο άρρωστος σηκώΘηκε για να με χαιρετήσει, απλώνοντας το χέρι του μ' ένα ευγενικό χαμόγελο. Αλλά αμέσως μετά, είδα ότι βρισκόταν σε κείνη την παράξενη, όλο ενεργητικότητα κατάσταση, την τόσο ξένη με τον πραγματικό εαυτό του. Είχε εκείνη τη δυνατή προσωπικότητα που μου είχε φανεί τόσο ανεξήγητα φριχτή και που ο ίδιος ο 'Εντουαρντ μου είχε ορκιστεί ότι ήταν η ψυχή της γυναίκας του, που είχε εισβάλει μέσα του. 'Ηταν το ίδιο λαμπερό πρόσωπο, που τόσο έμοιαζε της 'Ειζεναθ και του γερο-Εφρέμ, και το ίδιο σταθερό στόμα. Κι οταν μιλούσε, διαπίστωνα την ίδια σκυθρωπή, διαπεραστική ειρωνεία στη φωνή του, τη βαθιά ειρωνεία την τοσο γεμάτη από κακότητα. Αυτό ήταν το πρόσωπο που είχε οδηγήσει το αυτοκίνητό μου μέσα στη νύχτα, πριν από πέντε μήνες. 'Ηταν το πρόσωπο που δεν είχα ξαναδεί μετά από κείνη τη σύντομη επίσκεψη, τότε που είχε ξεχάσει να χτυπήσει την πόρτα με το σινιάλο του παλιού καιρού. Τότε που είχε ξυπνήσει μέσα μου ανεξήγητους τρομους. Τώρα μου δημιουργούσε το ίδιο ακαθόριστο συναίσΘημα βλάσφημης αποστροφής και ανείπωτης υπερκόσμιας φρίκης.
Μίλησε με αβρότητα για τις υποθέσεις που είχε να ταχτοποιήσει. Τον άκουγα και το μόνο που έκανα, ήταν να κουνώ καταφατικά το κεφάλι μου, γιατί διαπίστωνα μεγάλα κενά στις πρόσφατες αναμνήσεις του. Κι ομως, ένιωθα ότι κάτι ήταν τρομερά, ανεξήγητα λάθος και αφύσικο. Υπήρχε κάτι το φριχτό σ' αυτή την ιστορία, που αδυνατούσα να συλλάβω. Αυτόσ εδώ ήταν ένας άνθρωπος με σωστά τα μυαλά του. 'Ηταν όμως πραγματικά ο 'Εντουαρντ Ντέρμπι που είχα γνωρίσει; Αν όχι, τότε ποιος ή τι ήταν, και πού βρισκόταν ο 'Εντουαρντ; 'Ηταν ελεύΘερος ή έγκλειστος, ή είχε εξαφανιστεί από προσώπου γης; Σε καθετί που έλεγε το πλάσμα, κρυβόταν μια υποψία από κάτι το αβυσσαλέα σαρδονιο. Τα μάτια που έμοιαζαν τόσο πολύ με της 'ΕιζεναΘ, χρωμάτιζαν με μια ξεχωριστή ειρωνεία ορισμένες λέξεις, ιδιαίτερα οταν είπε ότι κέρδισε τη γρήγορη ανάρρωσή του με έναν ειδικά αυστηρο περιορισμό. θα πρέπει να φέρθηκα αμήχανα και χάρηκα όταν έφυγε.
'Ολη εκείνη την ημέρα και την επόμενη, βασάνιζα το μυαλό μου μ' αυτό το πρόβλημα. Τι είχε συμβεί; Ποιο ήταν το μυαλο που βρισκόταν στο κεφάλι του 'Εντουαρντ κοιτώντας με μ' αυτά τα ξένα μάτια στο πρόσωπο του; Δε με απασχολούσε τίποτ' άλλο παρά μόνο αυτό το ακαθόριστο, τρομερό αίνιγμα, τόσο που εγκατέλειψα κάθε προσπάθεια ν' ασχοληθώ με τις συνηθισμένες δουλειές μου. Το άλλο πρωί μου τηλεφώνησαν απ' το νοσοκομείο για να μου πουν ότι ο άρρωστος παράμενε στην ίδια κατάσταση. Κατά το βράδυ βρισκόμουν ατα πρόθυρα νευρικής κρίσης. Το παραδέχομαι, αν και οι οιλλοι θα είναι απόλυτα σίγουροι ότι αυτή η κατοισταση οπωσδήποτε επηρέασε την κρίση μου για τα γεγονότα που ακολούθησαν. Δεν έχω να προσθέσω τίποτ' άλλο πάνω σ' αυτό, παρά μόνο οτι καμιά δική μου τρέλα δε θα μπορούσε να εξηγήσει ολα τα αποδεδειγμένα στοιχεία. |
|
|
|
|
Kyvwr
Site Admin
Joined: 03 Oct 2006
Posts: 530
Location: Αθήναι
|
| Posted:
Sat Oct 07, 2006 9:37 pm |
|
V
'Ηταν νύχτα, ύστερ' από κείνο το δεύτερο βράδυ, όταν η έσχατη φρίκη όρμησε πάνω μου και θάμπωσε το λογικό μου μ' ένα μαύρο, παρανοϊκό πανικό, απ' τον οποίο δε Θα μπορέσω ποτέ να λυτρωθώ. 'Αρχισε μ' ένα χτύπημα του τηλεφώνου ακριβώς πριν απ' τα μεσάνυχτα. 'Ημουν o μόνος στο σπίτι που δεν είχε κοιμηθεί ακόμη. Βρισκομουν στη βιβλιοθήκη και σήκωσα το ακουστικό μισονυσταγμένος. Κανένας δεν απάντησε από την άλλη μεριά του σύρματος. 'Ημουν έτοιμος να κρεμάσω το ακουστικό και να πάω για ύπνο, όταν στο αυτί μου έφτασε ένας πολύ αχνός, ανεπαίσθητος ήχος από την άλλη πλευρά. Μήπως ήταν κάποιος που προσπαθούσε να μιλήσει και δυσκολεύοταν πάρα πολύ; Καθώς αφουγκραζόμουν, νομισα ότι άκουσα έναν ήχο, κάτι σαν μπουρμπουλήθρα «γκλου... γκλου... γκλου». 'Ηταν ένας θόρυβος που θύμιζε παράξενα, άναρθρα λόγια που αγωνίζονταν να σχηματίσουν λέξεις και φράσεις. Φώναξα, «ποιος είναι;» Αλλά η μόνη απάντηση που πήρα, ήταν ο παραπάνω ήχος. Σκέφτηκα μετά ότι ο ήχος μπορεί και να ήταν μηχανικός. Υποθέτοντας λοιπόν ότι η συσκενή είχε χαλάσει έτσι που να μπορεί να λειτουργεί μόνο σαν δέκτης κί όχι σαν πομπόσ, πρόσθεσα: «Δεν μπορώ να σας ακούσω. Κλείστε καλύτερα και πάρτε τις βλάβες». Αμέσως άκουσα το ακουστικό να κλείνει απ' την άλλη μεριά.
Αυτό, επαναλαμβάνω, συνέβη κατά τα μεσάνυχτα. Αργότερα, όταν εντοπίστηκε η κλήση, διαπιστώθηκε ότι το ,
τηλεφώνημα έγινε απ' το παλιό σπίτι του Κράουνινσιλντ παρόλο που η υπηρέτρια για τις διάφορες δουλειές Θα πήγαινε εκεί ύστερα από μια βδομάδα. Θα αναφέρω μόνο συνοπτικά τι βρέθηκε σ' αυτό το σπίτι η αποθήκη στο
κελάρι ανακατωμένη, τα ίχνη, η γκαρνταρόμπα απ' όπου είχαν πάρει βιαστικά ρούχα, τα παραδοξα ίχνη στο τηλέφωνο; το μπλοκ σημειώσεων που χρησιμοποιήθηκε αδέξια, και προπάντων η σιχαμερή βρόμικη μυρωδιά που έμοιαζε να ' χει ποτίσει τα πάντα. Η αστυνομία, κακόμοιροι ανόητοι, έχει τις δικές της «έξυπνες θεωριούλες»! Ψάχνουν ακόμη γι' αυτούς τους κακόβουλους διωγμένους υπηρέτες, που εξαφανίστηκαν απ' τα μάτια του κόσμου κατά το πρόσφατο σκάνδαλο. Μιλούν για μια φριχτή εκδίκηση που αφορά παλιές ιστορίες. Λένε ακομη ότι έχουν συμπεριλάβει κι εμένα, επειδή ήμουν ο καλύτερος φίλος και σύμβουλος του 'Εντουαρντ.
Ηλίθιοι! Φαντάζονται ότι αυτοί οι γελοίοι θα μπορούσαν να έχουν πλαστογραφήσει εκείνο το χειρόγραφο; Φαντάζονται ότι Θα μπορούσαν να έχουν δημιουργήσει όσα ακολούθησαν; Δεν είδαν τις αλλαγές που είχαν γίνει στο σώμα του 'Εντουαρντ; 'Οσο για μένα, τώρα πτστεύω ολα όσα μου είπε ο Εντουαρντ. Υπάρχουν φρικαλεότητες πέρα απ' τη ζωή που δεν υποπτευόμαστε. Μια φορά κάθε τόσο, η νοσηρή περιέργεια του ανθρώπου τις καλεί κι αυτές εισέρχονται στο δικό μας κόσμο. Ο Εφρέμ, η 'ΕιζεναΘ... Αυτός ο διάβολος τις κάλεσε κι ήρθαν στον κόσμο μας και κυρίεψαν τον 'Εντουαρντ καθώς προσπαθούν να κυριέψουν τώρα κι εμένα. Πώς μπορώ να είμαι σίγουρος ότι είμαι ασφαλής; Αυτές οι δυνάμεις επιζούν μετά το Θάνατο του φυσικού σώματος.
Την άλλη μέρα το απόγευμα, όταν κατάφερα να συνέλθω απ' τη φοβερή κατάπτωση, να περπατήσω και να μιλήσω με κάποια λογική και συνέπεια, πήγα στο Ψυχιατρείο και τον πυροβόλησα. Το ' κανα για το καλό του 'Εγουαρντ και του κόσμου μας. Αλλά μπορώ να είμαι βέβαιος ώσπου να τον κάψουν; Κρατούν το σώμα του για μερικές ηλίθιες αυτοψίες από διάφορους γιατρούς. Εγώ όμως, επιμένω ότι πρέπει να αποτεφρωθεί. Πρέπει να αποτεφρωθεί αυτός που πυροβόλησα δεν ήταν ο Έντουαρντ Ντέρμπι. Θα τρελαθώ αν δεν τον κάψουν, γιατί o επόμενος μπορεί να είμαι εγώ. Αλλά έχω δυνατή θέληση και δε θα την αφήσω να διαβρωθεί από τους τρόμους που ξέρω ότι κοχλάζουν ολόγυρα. Μια ζωή... Εφρέμ, 'Ειζεναθ και 'Εντουαρντ; και τώρα ποιός; Δε θα με βγάλουν απ' το σώμα μου... δε θ' αλλάξω ψυχή μ' αυτό το φορτωμένο σφαίρες πτώμα στο τρελοκομείο!
Μα αφήστε με να προσπαθήσω να σας μιλήσω λογικά γι' αυτή την τελευταία φρίκη. Δε θα μιλήσω γι' αυτά που η αστυνομία επιμένει να παραβλέπει. Τις ιστορίες για κείνο το κοντόσωμο, αλλόκοτο, βρομερό πράγμα, που συνάντησαν τουλάχιστον τρεις άνθρωποι στη Χάι Στριτ, ακριβώς πριν πάει δύο η ώρα μετά τα μεσάνυχτα και τα χνάρια από αλλόκοτα πέλματα σε ορισμένα σημεία. Θα πω μόνο ότι κατά τις δύο η ώρα περίπου ξύπνησα από το κουδούνι και το ρόπτρο. Χτυπούσαν και τα δυο μαζί. Κάποιο χέρι χτυπούσε αδύναμα πότε το ένα και πότε το άλλο, με μια κάποια αβεβαιότητα και με μια πικρή απελπισία. Το καθένα προσπαθούσε να μοιάσει με το παλιό σινιάλο του Έντουαρντ, μ ' εκείνα τα τρία και δύο χτυπήματα.
Ξύπνησα μες από βαθύ ύπνο κι αμέσως ένιωσα ταραγμένος. Ο Ντέρμπι στην πόρτα, και θυμάται το παλιό σινιάλο! Ενώ εκείνη η νέα προσωπικότητα δεν το ήξερε... Είχε γυρίσει τάχα ο 'Εντουαρντ ξαφνικά πίσω στη φυσιολογική του κατάσταση; Τον είχαν αφήσει να φύγει νωρίτερα; 'Η μήπως είχε δραπετεύσει; 'Εριξα μια ρόμπα πάνω μου και κατέβηκα τρέχοντας τη σκάλα μέχρι το ισόγειο. 'Ισως η επιστροφή στον εαυτό του, σκέφτηκα, να του δημιούργησε κάποιον κλονισμό, που έκανε τους γιατρούς να μη θέλουν να τον αφήσουν να φύγει κι αυτό τον ανάγκασε να κάνει μια κίνηση απελπισίας, δηλαδή να δραπετεύσει. 'Ο,τι κι αν είχε συμβεί, ήταν πάλι ο παλιός, καλός 'Εντουαρντ, κι εγώ θα τον βοηθούσα!
'Οταν άνοιξα την πόρτα στη σκοτεινιά που δημιουργούσαν οι πυκνές λεύκες που έπνιγαν το σπίτι ολόγυρα, μια ριπή αφόρητης βρόμας σχεδόν μ' έριξε κάτω. Μου ' ρθε να κάνω εμετό. Για μια στιγμή, αλλά μόλις και με δυσκολία, μπορεσα να δω τη μορφή του νάνου με την καμπούρα να στέκει στα σκαλοπάτια. Μιλούσε με τη φωνή του 'Εντουαρντ, αλλά ποια ήταν αυτή η ελεεινή και κακοφτιαγμένη ανθρώπινη καρικατούρα; Πότε βρήκε τον καιρό ο 'Εντουαρντ να φύγει; Ο ήχος του κουδουνιού αντηχούσε ακόμη τη στιγμή που άνοιγα την πόρτα.
Ο επισκέπτης φορούσε ένα παλτό του 'Εντουαρντ. Το στρίφωμα σχεδον άγγιζε το έδαφος και τα μανίκια ήταν γυρισμένα πάνω, αλλά κι έτσι γυρισμένα σκέπαζαν τα χέρια του. Στο κεφάλι φορούσε ένα πλατύγυρο καπέλο κατεβασμένο χαμηλά, ενώ ένα μαύρο κασκόλ έκρυβε το πρόσωπό του. Καθώς προχώρησα με δισταγμό, η μορφή έκανε κάτι σαν ήχο υγρού, όπως αυτόν που είχα ακούσει στο τηλέφωνο. 'Υστερα μου άπλωσε ένα μεγάλο πυκνογραμμένο χαρτί, καρφωμένο στην άκρη ενός μακριού μολυβιού. Παραπατώντας ακόμη από τη νοσηρή και αηδιαστική βρόμα, άρπαξα το χαρτί και προσπάθησα να το διαβάσω στο φως που έμπαινε από την πορτα.
Δεν υπήρχε αμφιβολία ότι ήταν γραμμένο με το γραφικό χαρακτήρα του 'Εντουαρντ. Αλλά γιατί μου είχε γράψει; αφού είχε χτυπήσει το κουδούνι, αφού βρισκοταν τόσο κοντά; Και γιατί το γράψιμό του ήταν τόσο αδέξιο, χοντροκομμένο και τρεμουλιαστό; Δεν έβλεπα σχεδόν τίποτα στο αχνό μισόφωτο, κι έτσι ξαναμπήκα στο χολ. H νανοειδής μορφή με ακολούθησε μ' ένα άκαμπτο βήμα, αλλά σταμάτησε στο κατώφλι της εσωτερικής πόρτας. Η μυρωδιά αυτού του παράξενου αγγελιοφόρου ήταν πραγματικά ανυπόφορη. 'Ελπιζα -όχι αδίκως, δόξα το Θεό-, ότι η γυναίκα μου δε θα ξυπνούσε να δει όλα τούτα.Μετά, καθώς διάβαζα το χαρτί, ένιωσα τα γόνατά μου να λυγίζουν και τα μάτια μου να σκοτεινιάζουν. 'Οταν συνήλθα, ήμουν ξαπλωμένος στο πάτωμα. Εκείνο το καταραμένο φύλλο χαρτιού ήταν ακόμη σφιγμένο στα χέρια μου, που είχαν κοκαλώσει απ' το φόβο. Και να τι έγραφε:
Νταν, πήγαινε στο ψυχιατρείο και σκότωσέ το! Κατάστρεψέ το! Δεν είναι πια ο 'Ε'ντουαρντ Ντέρμπι. Με νίκησε. Είναι η 'Ειζεναθ, και είνατ νεκρή τρεισήμισι μήνες τώρα. Σου έλεγα ψέματα όταν σου είπα ότι έφυγε μακριά. Τη σκότωσα! Αναγκάστηκα να το κάνω. 'Εγινε ξαφνικά. 'Ημασταν μόνοι και βρισκόμουν στο σώμα μου. Πήρα ένα κηροπήγιο και της έσπασα το κεφάλι. Θα με κυρίευε ολόκληρο στη γιορτή των Αγίων Πάντων.
Την έθαψα στην πιο μακρινή αποθήκη του κελαριού, κάτω από μερικά παλιά κιβώτια και εξαφάνισα όλα τα ίχνη. Οι υπηρέτες κάτι υποπτεύθηκαν το άλλο πρωί, αλλά κρύβουν τέτοια μυστικά, δεν τολμούν να πουν τίποτα στην αστυνομία. Τους έδιωξα, αλλά ο Θεός ξέρει τι μπορούν να κάνουν αυτοί ή άλλοι απ' την αίρεσή τους.
Φαντάστηκα για ένα διάστημα ότι ήμουν καλά και μετά άρχισα να νιώθω το τράβηγμα στο μυαλό μου. 'Ηξερα τι ήταν, έπρεπε να το ' χα καταλάβει. Μια ψυχή σαν τη δική της ή του Εφρέμ δε φεύγει τελείως, αλλά παραμένει μετά το Θάνατο, όσον καιρό διατηρείται το σώμα. Εκείνη με χρησιμοποίησε αλλάζοντας τα σώματά μας. Πήρε το σώμα μου κι έβαλε την ψυχή μου στο πτώμα της που βρίσκεται θαμμένο στο κελάρι.
'Ηξερα τι με περίμενε. Και γι' αυτό το λόγο άλλαξα σώμα κι αναγκάστηκα να πάω στο Ψυχιατρείο. Κι έπειτα ήρθε αυτό ! Βρέθηκα στο σκοτάδι μέσα στο κουφάρι της 'Ειζεναθ που σάπιζε εκεί κάτω στο κελάρι, κάτω απ' τα κιβώτια που το είχα κρύψει. Πνιγόμουν. 'Ηξερα ότι εκείνη πρέπει να βρίσκεται στο σώμα μου στο Ψυχιατρείο. 'Ηξερα ότι η αλλαγή αυτή ήταν μόνιμη πια, γιατί είχε περάσει η γιορτή των Αγίων Πάντων και η θυσία θα γινόταν ακομη και χωρίς αυτή, που με σωστά τα μυαλά της ετοιμαζόταν τώρα να βγει απ' το Ψυχιατρείο, μια απειλή για τον κόσμο. 'Ημουν απελπισμένος, αλλά παρ ' όλ ' αυτά, κατάφερα με νύχτα και με δόντια να βγω και να ελευθερωθώ.
Δεν μπορώ να μιλήσω τώρα πια, γιατί η σήψη έχει προχωρήσει πολύ. Δεν μπόρεσα να σου μιλήσω στο τηλέφωνο, αλλά μπορώ ακόμη να γράφω. Προσπάθησα να βρω κάποιον τρόπο για να σου εκφράσω την τελευταία μου επιθυμία και να σε προειδοποιήσω. Σκοτωσε αυτο το δαίμονα, αν σημαίνει τίποτα για σένα η ειρήνη και η ευτυχία του κόσμου. Φρόντισε να το κάνουν. Αν δεν το κάνεις, αυτό το πράγμα θα ζει συνέχεια, συνέχεια, συνέχεια! Θα περνά από σώμα σε σώμα στην αιωνιότητα, και δεν μπορώ να σου πω τι θα κάνέι. Μείνε μακριά από τη μαύρη μαγεία, Νταν, είναι υπόθεση του Διαβόλου. Αντίο για πάντα. 'Ησουν θαυμάσιος φίλος. Στην αστυνομία πες κάτι που να είναι πιστευτό... και λυπάμαι πάρα πολύ που σ' έμπλεξα σ' αυτή την ιστορία. Θα βρω σε λίγο την ειρήνη... γιατί αυτό το πράγμα δε θα μπορέσει να διατηρηθεί για πολύ ακόμη. Ελπίζω να μπορείς να τα διαβάσεις αυτά. Και σκότωσε αυτό το πράγμα... Σκότωσέ το!
Δικός σου Evι
Στο τέλος της τρίτης παραγράφου είχα λιποθυμήσει, και μόνο μετά μπόρεσα να διαβάσω το υπόλοιπο μήνυμα. Λιποθύμησα και πάλι όταν είδα και μύρισα τι βρισκόταν σωριασμένο στο κατώφλι μου, όπου το φύσηξε ο ζεστος αέρας. Ο αγγελιοφόρος ούτε κουνήθηκε ούτε είχε πια συνείδηση του κόσμου γύρω του. Αλλά ο υπηρέτης μου, πιο θαρραλέος από μένα, δε λιποθύμησε μ' αυτό που βρήκε το πρωί στο χολ. ΑντίΘετα ,
τηλεφώνησε στην αστυνομία. Όταν ήρθαν, εμένα με είχαν πάει πάνω, στο κρεβάτι μου, αλλά η... μάζα... κείτοταν εκεί που είχε πέσει τη νύχτα. Οι άντρες έβαλαν τα μαντίλια στη μύτη τους.
Αυτό που βρήκαν τελικά μέσα στα παράξενα, αταίριαστα ρούχα του 'Εντοναρντ, ήταν πιο πολύ μια ρευστοποιημένη, σαπισμένη φρίκη. Υπήρχαν ακόμη και κόκαλα... κι ένα κρανίο βουλιαγμένο προς τα μέσα. Από κάποιες οδοντιατρικές εργασίες διαπιστώθηκε ότι το κρανίο ήταν της Ειζεναθ.
ΤΕΛΟΣ
Μετάφραση: Παναγιώτης Σκάγιαννης |
|
|
|
|
|
|
|
View next topic
View previous topic
You cannot post new topics in this forum
You cannot reply to topics in this forum
You cannot edit your posts in this forum
You cannot delete your posts in this forum
You cannot vote in polls in this forum
|
|
|
|
